valentines day

(GAWA-GAWANG HISTORY!!!!)


Ang kamanghamanghang Clever lou land ay lugar kung saan ang araw ay di lumulubog at ang moon ay 10x bigger than the sun. Kung saan gumagabi kapag tinatakluban ng buwan ang araw. At kung saan di mahalaga ang panlabas na kanyuan kundi ang kagandahan ng iyong puso. Dito magaganap ang isang istoria na makabagbagdamdamin. Isang mahalagang parte ng kasaysayan na hindi naitala sa anumang History books. Ito ay ang origin ng "valentines day".

tantaran....tantararan....


Sa lugar na ito ang heart ay hindi talaga parte ng katawan ng tao. Hindi ito kasali sa internal organs na pinoprotektahan ng ribs. At lalong hindi ito kailangan ng blood para maipump. Ang totoo, ang parte kung saan nakapuwesto ang puso natin ay butas na bahagi ng kanilang katawan. Ito ay tinatakluban ng isang highclss transparent crystal sa likod at sa harap. Dito inilalagay ang puso....amazing?!.. hidi lang yun! Pwedeng tanggalin ang puso at ipalinis, pakinisin, lagyan ng design, iupgrade at pagandahin sa isang shop na kung tawagin ay "heart center". In oder words, wala talagang silbi sa katawan nila ang puso. Sa Clever Lou Land ang puso ang sukatan ng Power, Influence, Wealth and Prestige. Lahat ng ibinibigay ng pera sa atin ay ibinibigay ng heart nila. kaya nga gumagastos ang bawat lou-lou dito ng malaki para lang gumanda ang puso nila.


Kapag may wedding, kinukuha ng pari ang puso ng bride at groom para ipagcombine. Ito ay lalaki at magiging violet. Ilalagay nila ito sa frame at idi-display sa bahay. Bibigyan sila ng pari ng artificial heart na violet din. Ang walang asawa na girl ay may pink na heart at blue naman sa mga lalaki.

OK!!! Simulan na natin ang istoria. Masyado nang mahaba ang intro. Ang bida dito ay si Valen. Siya ay isng binata na lubos na iginagalang dahil sakakaibang kinang ng kanyang puso kapag nasisinagan ng araw. One day, habang naglalakad siya pauwi, nakita niya si Kokora. Ang girl na ito ay sikat na sikat dahil sa angking kapangitan ng kanyang puso. Walang takip ang harapan na bahagi ng lalagyanan ng kanyang puso, kaya lagi itong nalalaglag at napuno na ng gasgas. Wala siyang pera para ipagawa iyon.

Lihim na sinundan ni Valen si Kokora. Sa daan, pinandidirihan si kokora ng taong bayan at binabato siya ng mga bata. Samantalang si Valen ay puro papuri at paghanga ang tinatanggap. Mabilis na naglakad si Kokora hanggang makarating sa dulo ng city. Wala nang masaydong Lou-lou. Sa daan nakita ni Kokora si Tandang Temyong na hinimatay. Inakay niya ang matanda, dinala sa ilalalim ng puno at pinainom ng tubig. Nang OK na, sinabi ni tandang Temyong na pagpapalain si Kokora.

Then sa paglalakad niyang muli ay nakita niya si Bobyakin na walang tigil sa pag-iyak. Nilipad pala yung lobo niya at sumabit sa puno. Kunuha ito ni Kokora at ibinigay sa bata.

"Ahhh... Ang pangit ng puso mo! Ayoko sayo!!", tumakbo pa layo si Bobyakin.
Nalungkot si Kokora at umiyak.

Nag pakita si Valen, then he said, " wag ka nang umiyak!".

Nashock si Kokora. Sa kanilang conversation, sinbi ni Valen na...

"Maaaring pinagtatawanan ka nila dahil sayong puso, but di nila nakikita ang kagandahan ng kalooban mo! At yun ang nakita ko sayo...And think I'm falling for you!"

"Nalilito ka lang! Di mo alam ang sinasabi mo!" "I know what I'm saying" "Totoo?!!!" "Yes!!" "Kung ganun I love you too!" Nag-embrace sila. At mula nun palagi na silang nagkikita!!!!

.............................

"NO TO KOKORA!!!".... "NO TO KOKORA!!!!"

Ito ang isinisigaw ng mga Lou-lou, dahil si Valen ang next na pinuno nila, at hindi sila papayag na si Kokora na isang Lou-lou na nagmamay-ari ng pangit na puso ang magiging wife ni Valen! Isa itong paglapastangan sa mga maharlika!!!!!

Inutusan ng mga magulang ni Valen si Rambas na dalhin si Kokora sa Tore of Sheshela na nasa dulo ng nasa dulo ng Clever Lou Land. Pero kahit nagkaganun, hindi pa rin sumuko si Valen!!!! Sinuway niya ang kanyang parents, friends, counsins, relatives and neighbors para sundan si Kokora. Sa kanyang quest, pumunta siya sa Forest of Wuli. Kailangan niyang akyatin ang pinakamataas na puno para malaman ang dereksyon ng tore. Nginit ang mga puno dito ay malapit nang maubos dahil kinakain ito ng mga higanteng uod. Buti nalang mabilis siyang nakaakyat at nakita niya ang tore na Sheshela sa north, bago pa man makain ito.


Sunod niyang pinuntahan ang Lake of Dandara. Maraming mga syokoy roon pero dahil sa kanyang katapangan, nalagpasan niya ang mga yun. Tinawid niya ang pinaka matarik na tulay. Sa mahabang panahon ng kanyang paglalakbay, finally nakarating din siya sa tore of Sheshela!!!
But.....Before siya makaakyat kailangan niya munang talunin si Rambas!! Dahil si Valen ay fast, fearless and furious natalo niya si Rambas at nailigtas si Kokora.

"Baka magalit sayo ang mga Lou-lou dahil iniligtas mo ako!"

"Wala akong pake! I always say, that I will protect you."

Sinubukan nilang makalayo. Pero nahuli sila ni Heneral Gali. Ibilalik sila sa sentro ng Clever Lou Land. Para mailayo kay Kokora, Ikinulng si Valen sa pinakamataas na bahagi ng castle. Samantalang hinatulan ng bitay si Kokora sa kaso ng pagsaway sa "public demand"


Sa araw ng pagbitay kay Kokora, lumidol ng malakas halos intensity 9!!! Nagkaron ng isang malaking tsunami!!! Dahil sa bilis ng mga pangyayari, hindi na naka-react ang mga Lou-lou at lahat sila ay namatay!!! But wait... may buhay pa pala....si VALEN!!! Labis siyang nalungkot sa sinapit ng mag Lou-lou, lalo na ng kanyang beloved na si Kokora!


Pinuntahan niya sa kuweba si Great wizard Loco. Hiniling niya na ibalik ang buhay ng mga Lou-lou bilang kapalit ay ibibigay niya ang puso niya!! Dahil sa labis na pagod, namatay si Valen. Nang nabuhay ang mga Lou-lou, wala na ang butas nila sa katawan at ang heart na ang nagpa-pump na blood nila.

Sinabi ni Great Wizard Loco ang ginawang sakripisyo ni Valen. Humingi ng tawad ang mga Lou-lou kay Kokora. Pinatawad naman sila at bilang pagkilala sa ginawa ni Valen, ang araw ng pagkabuhay nila ay tinawag nila "Valen's Heart Day" !!!!

Di nagtagal, dahil sa pagsasalin-salin ito ay naging...

"VALENTINES DAY"

THE END

PARTY, PARTY, PARTY!!!!!!

Ang saya mag party!!!!!
kala q nga maging boring kz sa bahay lng yung venue... wala man lang magalaan...

But, naging happy kming lahat... hahahah......

Hay, dahil sa mabilis akong tumakbo at magaling akong tumakas, di nila ako na pahidan ng chocolate....




whahahaha,,,,, may isang naklusot at pinahidan ako, pero pingbigyan ko lng cia... hehehehe......







Cho!!!!! Thank you sa gift mo!!!!!
I love it!!!!! Buti nlng hindi color pencils kasi meron na aq nun....
Tnx tlga...

hehehehehe...
kung hinhanap nio aq sa pics andun aq sa tabi.... muntik nang maharangan ni dah.... hahahahah......



at hdi lang nman kmi ang nag enjoy. Meron din nmang magugulo na mga bata. Ang kukulit nila.... nakalimutan q na ang mga names nila.....hehehehhe.....





Hindi aq nkapag upload ng mga pics ng food... sayang.....

party,party, party!!!!!

MERRY CHRISTMAS!!!!!

Unlocking the Chain

Amanda's golden coat, beneath are dirty clothes, dirty shoes and a hidden face in a painted mask.

Carrying the malevolent eyes of those who don't understand while walking in the uneven street of her past.

Crying with blood but standing with pride, holding on her right hand the cane of fear and doubt.

Eager to see her way out of the King's tunnel lighted by the torch of hateful and distrust.

"Pardon?! Who needs pardon?! Not me! Not me, not me..." others are impress by her bravity; others pity her for her insanity.

Thinking of what she had done wrong or rather what she had done that others thought was wrong.

All she wanted is to love and to be love, "Is that wrong?! No. Did I steal? No. Did I murdered someone? No."

"Norms. Let me go of this chain of norms. I'm begging you. I may have been break the standards and rules that you imposed. I may have been divert my way differ from what you desire. But, what I feel is inevitable and uncontrollable. I'm longing for your sympathetic heart and I wish for your open mind."

"Confuse!", people shouting, hoping Amanda will drop her sincerity. But she smiled as her beloved approach her "I' always mesmirize by your smile, Cynthia"

Evil is what society see, "We're sinners," Cynthia whispered as she passionately kiss Amanda "as they were." The villagers open they're umbrella of shame as rain touches the raw land that crack in disgust.

They are looking for the key...

litannia

bakit sya ganun?

bakit di nya alam?

bakit pa kailangang malaman ang isang bagay na di mo na sana gugustuhing malaman?

bakit ako madaling madala?

bakit laging mainit ang ulo nila?

bakit....

bakit mo gustong malaman ang iniisip ng iba?

bakit nagiging pabaya ang isng tao?bakit ko kailangang mainis sa isang mababaw na dahilan?

bakit nakakainis ang tanong na bakit?

Ang tao nabubuhay sa isang mundong di perpekto. Kaya nga ganun din tayo eh. Masarap maging masaya kapag alam mo kung pano maging malungkot. Pero gugustuhin mo pa bang malaman yun kung lagi ka namang iiyak???? Pinatatakbo tayo ng isang batas at ito ay ang iregularidad. Nakakainis kapag di sumusunod ang lahat sa ayos na gusto mo. Maiinis ka sa kanila. maiinis ka sa kanya. Maiinis ka sa lahat at maiinis ka sa sarili mo. Ang araw na to, nakakainis din!!! Ang araw na to, puro negativity ang dala!!!! Hanggang sa bahay sinundan ako! Mababaw... Mababaw ang dahilan! Pero para sakin kapalit nito ang buong pagkatao ko na akala ko malinis, marumi pala!!! Nawala sakin ang isang bagay na pinhahalagahan ko. Tama. Mahalaga sakin pero madalas kong binabalewala. Mahalaga pero di ko naaalala. Mahalaga pero di ko tinitingnan. Mahalaga pero parng hindi. Ganun ba talaga ako? Pabaya sa mga bagay na pihahalagahan ko. Di man lang ako......... Ganun na nga ako siguro dati. At ngayon ko lang napansin ang malaking kawalan.... ang malaking pakakamali. Dati pa. Ganun rin kaya sa hinaharap? Ayoko... pero... Baka gumising na lang ako wala nang may gistong lumapit sakin.....

magulo ang utak ko ngayon....
kaya nga parang walang pinatutunguhan ang sinsabi ko....
basto ibaon nalang sa limot ang araw na to..
nov. 27, 2008

Melancholy

I'm numb.
Tried of feeling alone.
I'm drown.
With these emotional burst.

I've seen it, I figured it
And I want to get off of it
The dark room of envy and uncontentment
Such escape means suffering to death

I'm a person of silence
But I hate it when they're soundless
What I feel and think are in the glasses
That as fragile as their sensitivity said

I'm childish? I'm immature?
I'm unnoticeable, unapproachable and misunderstood
Causes to label me as mysterious and obscure
To be undress of these impressions........

Often I'm in the field of lightness
Where I'm jolly, adventurous and a joker
Where I give, share and embrace
Where barriers prohibit intruders

Sometimes I'm visited by the wind of loneliness
Along with the dark knight of sadness
Then, pulled by the gravity of my senses
And fall to the abyss of ache

Once again I'm in the dark room
Suffering....crying....shouting....
Broken....burden....wounded....then
I unveil....the art of surviving

Grief are engrave in every man's heart
To ignore it, will further the cut
To understand it, will bring relief
To accept it, will leave a scar.

why, why, celine

(THIS STORY WAS 200 YEARS AGO. JOKE,, HEHEHEHE,,, MATAGAL NA NGA KASO DAHIL SA UNTI-UNTI NA ITONG NABABAON SA LIMOT, KYA ISUULAT KO NA LANG DITO )

Si celine ay naatasan ni lola Che na turuan ang kanyang mga apo ng tamang pag-aalaga ka "AHuB" na isang labrador. Binigyan lamang siya ng 4 na buwan. Bagamat noon pa man ay nag-aalaga na siya ng mga aso, ito ay maliliit lamang at maaamo. Ngunit kahit may pag-aalinlangan kanya pa rin itong tinanggap sa kadahilanang ito ay atas ng mas nakakataas sa kanya. Ang seryoso naman(,, heheheh,,,,) eto ang kwento.


Nang magkita sina Celine at ang tatlo apo ni lola che, hindi nman itinanggi ni Celine na s'ya ay walang karanasan sa pag-aalaga ng malalaking aso na katulad ni AHuB.

"Tinuranan ba kyo ng paggamint ng busal?" tanong ni Celine
"Hindi po.." sagot ng mga bata
"Ano?! Akala ko pa naman eh, di ko na pro-problemahin yun." sabi ni Celine habang pinag-iisipan na ang gagawin. "Bweno, pano ba yan di rin aq marunong. Magpapaturo muna ako sa tito ko... Sabay-sabay natin to'ng pag-aaralan."

Kinabukasan hindi sinupot ni Celine ang mga bata.
Kinabukasan hindi pa rin sinupot ni Celine ang mga bata.
at kinabukasan....
at mag sumunod na araw...
Kikabahan na ang mga bata!
Nagdududa!

"Sorry kids hindi ako naturuan ng tito ko. Marami raw sayang ginagawa." paliwanag ni Celine "Pero don't worry, kasama ko nman ang kapaid ko.s'ya ang magtuturo sa inyo."

Muling nagkaroon ng pag-asa sa mata ng mga bata. Nag-sample ang kapatid ni Celine ng tamang pag-lalagay ng busal. Ngunit nakagat lamang siya. MALI! Mali ang itinuro niya! muling nawalan ng pag-asa ang mga bata.

Lumipas pa ang mga araw na wala si Celine.
at mga araw pa..
at mga linggo..
nagkaroon ng mga usap-usapan...

"Pano ba yan malapit na'ng dumating si lola, pero wala pa rin tayong alam." pag-aalala ni Jay
"Oo nga eh..Gagamitin pa naman natin yun sa mga sususnod na ipapagawa ni lola" dagdag ni Tricia
"Hay... nasayang lang ang time natin...."

Dumating ang huling linggo ng huling buwan.

"Mga bata, dapat bukas na bukas din ay magawa mo na'ng paliguan si AHuB!" madiing sabi ni Celine

Walang ibang choice ang mga bata kundi sundin s'ya. Kahit pa ang kapalit nito ay ang paulit-ulit silang makagat ni AHuB. At yun na nga ang nangyari. paulit-ulit silang kinagat. Hanggang sa sumuko sila at iprinisenta lang ang nakayanan.

"Malinis na ba yan?! Hindi nio kasi sinunood yung step by step procedure!"
"Kaw kaya ang mapaligo kay AHuB!!! Ngangapa lang kami at walang kaalamalam!!" yun sana ang gusto ni Jay sabihin pero sinarili na lang niya.

Muli ni lang sinubukan. paulit-ulit ni nila sinubukan. Pauli-ulit silang nakagat at nasaktan. trial and error hanggang pumasa sa panlasa ni Celine.

"Ok. pwede na yan!" masayang bati ni Celine

Nalagot ang tali ni AHuB at hinabol si celine. Kinagat siya..... ng pagkalaki-laki.

"Bakit nio naman pinakawalan si AHuB?" mangiyakngiyak na tanong ni Celine. "Ang sakit ng ginawa nio sakin!!"
"Di naman namin sinasadya yon" paliwanag ni Tony
"Di naman namin alam na mahunan yung tali" dagdag ni Tricia
"Kawawa naman ako... tingnan nio ang nangyari sakin" sabi ni Celine habang itunuturo yung malaki niyang sugat .
Tumayo sa kinauupuan si Jay "Eh, pano kami... di nio ba nakikita yung nangyari samin?!!!! "
"Wag na nating pagtalunan yan!!" nangingilid ang luhang sinabi ni Celine. "Bibigyan ko na lang kayo ng madals"
"Pero di naman sapat yon!" sabi ni Tricia
" Ang point eh, wala kaming natutunan!" reklamo ni Tony.
"Bakit di na lang tato manood ng isang dog show! para kahit papaano eh may matutunan tau sa buong maghapon!" suggest ni Jay
"o cige" pagpayag ni Celine

Kinabukasan sinabi ni Celine na di na matutuloy ang lakad nila dahil nagkasakit ang host ng program.

"NEXT TIME NA LANG DAW" malungkot na sinabi ni Tricia
"Wala nang pag-asa. ewan ko lang kung matutuloy pa yan!" pag-kadismaya ni Jay

Dumating si lola Che. Wala siyang reaksyon ng makita niya ang mag medals ng kanyang mga apo. Kung alam niya o hindi ang nangyari walang nakakaalam.

Lumipas pa ang ilang buwan at mukhang nakalimutan na ang nangyari. Walang naibigay na solusyon. At HANGGANG NGAYON AY DI PA TAPOS ANG KWENTO.

ITUTULOY....
(kung kelan? di ko rin alam.)

Which way to go?

I’ am on my 18th years of journey in life. (wow, parang di ako, seryoso?hehehe,,) And still, I don’t know which way to go. I ‘am a 3rd year student of “Industrial and Organizational Psychology” in PUP-STE, but I can’t imagine myself as one. It is also not my line of interest. So why am I taking up this course? Uhmm….. let just say that , I ‘am a victim of circumstances which was the result of my harsh choice.

My first choice was engineering but unfortunately, I didn’t got a slot. It is just for the high grader math students. (nakakaintindi rin nman aq ng math..) I only had two courses left to choose. Great. Very great. Then the interviewer suggested taking management but I refuse and said “Sa psychology nalang po!”. Why? Cause my high school friend told me that she would take up psychology if ever she pass the entrance exam. I was thinking that it would be good if I have accompanied. On the enrolment day I saw her! (sa pagkamalas-malasan ko) She… was…. enrolling for management!!! I felt like a somebody hit my head! Damn!! What was I’m thinking?! How dare me to decide just like that! My only reason, my unreasonable reason few away. At that time I see my future as an old bridge which fills with fog.

Well that’s life and maybe that’s me. I’m not a critical thinking person. Just lean on to what I know “that time” was the right thing to do or what ease my situation without analyzing the result and consequence of my action.

“What makes a man, man? It is not how he starts things but how he chooses the end.”
-from "Hell boy"

And now I’m choosing my way to reach the end of my college life (it still 1 ½ year to go. Hehehe..). even I have the chance to go the other way, to shift , I choose to continue. In he pass I had chosen the path that I thought was a mistake. The I realize that it was a blessing in disguise, because it brings me overwhelming happiness, exciting experience and unforgettable memories which I shared with the people so close to my heart. They are the side effects of the unprescribe medicine that I bought. To have friends like them(they know who they are) erase the regrets of my chaotic mind. It’s not a bad choice after all. hehehehhe….

Well, this is another road of adventure, surprises, regrets, risk, ect.
Still don’t know where to go.
I guess courage is what I have now.
Good luck to me.

hahahah...

>>suoicerp