Tuesday, February 25, 2014
The Year's Mantra
Well, it is still the first quarter of the year. (^-^)... So I guess, it is still not yet too late to make my New Year's plan.
What would I like to be.. or
What I would like to do...
To be BE-A-YOU-TIFUL
>> re-invent:
* fashion: looking to have new sets of clothes
* health: exercise daily (atleast 20 mins a day)
eat well...
>> personality development (hehehe...)
*have confidence
* think positive ; think happy moments
* smile (^-^)...
To give LOVE
>> be friendly
* be approciable (hey, don't be snobish)
* if you care, show it
* be sweet
* have fun
>> welcome possibilities
* open my heart
* do not assume, but be positive
* don't hesitate but still have selfcontrol
>> to spend more time with love ones
* plan for friends date out
* plan for mom date out
* plan for BF date out? ( well, I still don't have one... )
To have a LIFE
>> to travel more
* be brave to go places
* learn to be street smart (or look for a travel buddy who is street smart... hehehe... )
>> do more
* read good books
* write again ( short stories for a new blog)
* draw again
* don't be lazy! Please...
>> finance
* right now, I'm just thinking of having a business.
* need to save more ( tipid mode)
>> learn to live free
* free from stress
* free from worries
* free from negative vibes
I'm not really planning anything because great things comes when you least expect it. But it do help to have a goal or a guide to keep you on track. Reminding yourself of what you like to do everyday will make you up beat all day!
Let's all have a good year!
(^-^)...
Wednesday, July 31, 2013
Try Harder Or Let It Go?
Try harder or let it go?
Keep going or walk away?
Look but not seen
Near but not here
Touch but not felt
Try harder or let it go?
Keep hoping or expect nothing?
Pushed then pulled back
Ignored then looked back
Try harder or let it go?
Keep chasing or stay dreaming?
Running but getting nowhere
Stop wanting, stop longing
Grasp myself to stop from falling
Saturday, April 21, 2012
Gala Mode!!!
Gano nga ba kahalaga ang VL sa isang nagtatrabaho ( call center )?
Me: Sobrang importante. Dahil ito lang ang time na nakakapag ipon ako ng panibagong sigla para ipagpatuloy ang trabaho, dahil hindi na enough ang restday!
Kaya naman sobrang saya ko nung na-approved VL ko! Yehey...sa wakas... one week! Tinodo na. Minsan lang maaproved eh.
Wala naman talaga akong importanteng lalakarin. Gusto ko lang! Tinatamad n kasi na kasi ako eh. Sawang sawa na ako mag calls.
Approved leave: April 2 to 7 (Kaya pala inapprove, holly week kasi. Tipid sila sakin) Naisip kong pang icancel yung thursday and friday, kaso hindi na pwede. Hahahaha... Mukhang talagang pera!
April 1, 2012
Restday OT ( para madagdagan naman sweldo ko...hahahaha... )
April 2, 2012
Pumunta ako sa UPLB kasama si Melie, May at Jeff. Ang balak ay umakyat ng bundok. Pero dahil late na nakaalis ng Lipa eh hindi na yun natuloy. Wala rin naman byahe papunta doon ( buti nalang, kasi masakit na talaga binti ko kakalakad...hehehe...)
Pero enjoy pa rin sa roadtrip. (^-^) at pagpapauli uli sa UP. Sobrang nakakapagod, parang umakyat na rin kami ng bundok!
Nang pauwi na kami, nag stop over muna sa bilihan ng cake at buko pie.
Chocolate Cake:(nakalimutan ko yung name nung store) half roll for 160 php
The Original Buko Pie: 160 php (Ang sarap!!! eto yung binili ko eh )
Dumaan pa din kami sa Walter calamba para mag palamig kasi kahit hapon na eh, sobrang init pa din! (at saka mas mura books dun kesa sa SM)
At dahil hapunan na, dumaan muna kami sa Tanuan para kumain sa isawan. Dun sa mag likod ng KFC. Nakakamiss! Doon din kami natambay ng mga kabarkada ko dati eh. Ang dami naming nakain! Masarap pa rin kasi sawsawan nila dun. Ang saya talaga kumain (^-^)...yum...
April 3, 2012
My NBI: Inabot na ako ng isang buwan bago ko kinuha...hehehe... Ang aga ko pa, wala pa lang pila.
Hair straight: Noong december ko pa balak yun eh, pero nun lang natuloy. After 3 and 30 mins, ayos nastraight din hair ko!!! Yes!
April 5, 2012
Biglaang plano for the hollyweek. Tutal naman mga wala kaming mga lakad at walang pasok, kaya go lang ng go! Kahit saan!
Destination: Tagaytay (kahit saan, basta don)
Gala-mates: Pre'(me), Jec, Cathy, Cho, Paul, Ler, JM and Nana (nasan na yung ibang party pipz?!)
Kitaan
Nagkita-kita kami sa Calamba Crossing. Usapan 7:00 am andun na. Pero nag intay pa kami sa may Jolibee hanggang 8:00 para sa mga humabol. At nung paalis na kami, dumaan muna kami sa tyange. Sa kamalas malasan naman, nadukutan pa ako ng cp. May bumangga lang sa likod ko, tapos nung icheck ko yung bag ko wala na phone ko. Sayaaanngg..... Ang dami pa namang importanteng bagay ang nakasave dun. Buti nalang may kopya pa ako ng picture ng papa ko sa mail. Grabe, walang patawad yun eh. Huwebes santo, kumakana pa din. Peek season ata nila ngayon!
Pero hindi naman pwedeng masira araw ko dahil dun. Hindi pa nga nag sisimula eh. Kaya tuloy pa rin pa Tagaytay. Kalimutan muna ang nawalang phone. Go....
Sakayan
Dahil walang byaheng diretso papunta dun, nag cutting trip kami. Sumakay ng van mula Calamba crossing to Palapala for 60php. Sumasay ulit ng jeep from Palapala to Tagaytay for 35php.
Me: Bakit naman dumayo ka pa sa Calamba para pumunta dun?! Eh, pwede naman galing Lipa tapos dun nalang makipag kita! Nanakawan ka pa tuloy ng phone.
Me2:Eh, kasi. Bukod sa hindi ko naman alam ang byahe at ayokong pumunta dun mag isa, mas gusto kong kasama sila!!! Naks.... Hehehehe....
Pagdating dun, sa Mcdo muna kami nag stop over para kumain. Tapos nag hanap kami nang room for rent para mapag iwanan ng mga gamit at matutulugan. May mga ayaw mag rent samin. Gusto ng iba eh, sa bar na lang tumambay hangang umaga. Pero wagi pa rin yung room for rent...hehehe.... Sa tulong ng tricycle driver/tour guide ay nakahanap kami ng room na pumayag na 8 person ang gagamit and 350 php per head. Solve. 200 php bayad sa tricycle sa pagpapauli uli (bale tig 50php kami).
Picnic Grove
50php ang entrance. Tanghali. Masyadong mainit. Nilibot at nag picture taking (fav ko yung sa tulay). Sobrang init talaga. Wala kaming hangin na maramdaman. Pumunta kami sa pinakamatas, pero wala pa rin hangin.
Zip line: Eto talaga ang plano naming gawin. Kaso sa taas, nadaan namin yung mga nag aalok ng boat ride. Ayun, nag enquire, nakipagtawaran at pumayag. Ok, boatride na!!!
( Buti na lang maarami kami. Madaming kahati sa bayad....hehehe.... )
Zig Zag
Inihatid kami ni manong driver/tour guide sa Leynes Resort na halos sakop na ng Talisay! Batangas (hehehe... Dapat sa Tanuan na lang kami dumaan. Umikot pa kami. Pero kaya nga road trip eh. Kailangan laging long cut....hahahaha)
Bago dun, dumaan kami sa zig zag na pataas, pababa, paikot. Ang galing, parang binabalatan namin yung bundok! Sa una, tuwang tuwa kami sa daan. Pero sa huli, nanawa na kami sa zigzag. Ang layo kasi eh...o_O
Boat ride
1300php for 8 person
Nakasakay na akong ng bangka nun maliit pa ako papuntang Isla Berde. Pero limut ko na yung feeling. Kaya bagong experience ulit ito para sakin. Hayyyy....... Masaya! Dun lang namin naramdaman yung hangin. Yung alon, nakaka-relax. Hahahaha... Ayos, picturan ulit!!! (hindi ko maupload video!)
Horse ride
4000 php for 8 horse and tourguide (mandatory...wala mamamando ng kabayo )
Dapat 4500php, pero dahil barat mga kasama ko, magaling sila sa tawaran! (hahaha... I love them!) First time ko sumakay ng kabayo. Nakakakaba. Parang akong mahuhulog pagtumatakbo si Patricia (yung name nung kabayo...hehehe...). Lesson 101 from manong: Pag paakyat, dapat na kakuba at pag pababa, dapat nakaliyad.
Whoa...Ang init pa rin at ang layo pala nun. Buti nalang sumakay kami.
The View (Taal Lake)
First time ko rin makita ang Taal Lake (lahat first?! Hehehehe...). Wow...... Ayos yung view... Maganda! May part dun na walang bakod parang mahuhulog ako. Katakot eh.
Dun sa taas, halos lahat nang bilihin 50 php. Kahit yung coke sakto! Ok lang, mahirap nga namang mag akyat nang paninda sa taas. At pag walang pesos ang mga foreigner dollars ang binabayad.
Pabalik
Ok! Flashback lang. Horse ride ulit. Ang sakit na katawan ko. Bout ride ulit! Enjoy pa din. Pagkatapos, kainan na. Pagdating namin ulit dun sa may pampang, handa na yung food. Buti na lang na itimbre na, na parating kami!
Food: Sinigang na hipon, 2 fried tilapya and unli rice for 1100 php
Busog!!! (^-^)....
Same tricycle sinakyan namin pabalik ng bayan. 800 php yung 2 tricycle, so 100 each kami! Ang layo nga naman kasi.
Pinitensya
Mula sa bayan, nilakad namin pabalik sa bahay. Dumaan din kami ng simbahan para mag pasalamat at para na rin mabigyan kami ng lakas, dahil sobrang layo pala ng lalakarin namin pabalik.
Me: Grabe!!! Sino bang may sabing malapit lang?! Eh, sobraaannggg laaaaayoooo kayaaa!!!! (hindi na nila ako naririnig. Naiwan na ako...)
As in sobrang layo ant sobrang nakakapagod.
And finally after 20 years, nakarating din sa bahay! Makakaligo na rin. Ang lagkit na namin. Tamang pahinga, kwentuhan at tawanan!!!!
April 6, 2012
Almusal: pancit canton, itlog, kanin and drinks (coffee/milo) by the kahera of the bahay for 350 php.
Sinudo kami ni manong tricycle para ihatid sa picnic grove (wala nang entrance...nagbayad na kami kahapon eh...hehehe..) Pinag kasya talaga namin ang 7 tao sa isang tricycle (nauna nang umuwi si nana) ayos lang hindi naman kami taga dun. Walang makakakilala.....hahahaha...
Tamang gala ulit. Ahhhh....hindi na kami nakapag zipline. Ubos na pera eh. At walang na rin picture taking (lowbattery). Bumili na lang kami ng souvenirs.
Uwian na!!!!!
Mamimiss ko to!!!! (^,^)....
Me: Sobrang importante. Dahil ito lang ang time na nakakapag ipon ako ng panibagong sigla para ipagpatuloy ang trabaho, dahil hindi na enough ang restday!
Kaya naman sobrang saya ko nung na-approved VL ko! Yehey...sa wakas... one week! Tinodo na. Minsan lang maaproved eh.
Wala naman talaga akong importanteng lalakarin. Gusto ko lang! Tinatamad n kasi na kasi ako eh. Sawang sawa na ako mag calls.
Approved leave: April 2 to 7 (Kaya pala inapprove, holly week kasi. Tipid sila sakin) Naisip kong pang icancel yung thursday and friday, kaso hindi na pwede. Hahahaha... Mukhang talagang pera!
April 1, 2012
Restday OT ( para madagdagan naman sweldo ko...hahahaha... )
April 2, 2012
Pumunta ako sa UPLB kasama si Melie, May at Jeff. Ang balak ay umakyat ng bundok. Pero dahil late na nakaalis ng Lipa eh hindi na yun natuloy. Wala rin naman byahe papunta doon ( buti nalang, kasi masakit na talaga binti ko kakalakad...hehehe...)
Pero enjoy pa rin sa roadtrip. (^-^) at pagpapauli uli sa UP. Sobrang nakakapagod, parang umakyat na rin kami ng bundok!
Nang pauwi na kami, nag stop over muna sa bilihan ng cake at buko pie.
Chocolate Cake:(nakalimutan ko yung name nung store) half roll for 160 php
The Original Buko Pie: 160 php (Ang sarap!!! eto yung binili ko eh )
Dumaan pa din kami sa Walter calamba para mag palamig kasi kahit hapon na eh, sobrang init pa din! (at saka mas mura books dun kesa sa SM)
At dahil hapunan na, dumaan muna kami sa Tanuan para kumain sa isawan. Dun sa mag likod ng KFC. Nakakamiss! Doon din kami natambay ng mga kabarkada ko dati eh. Ang dami naming nakain! Masarap pa rin kasi sawsawan nila dun. Ang saya talaga kumain (^-^)...yum...
April 3, 2012
My NBI: Inabot na ako ng isang buwan bago ko kinuha...hehehe... Ang aga ko pa, wala pa lang pila.
Hair straight: Noong december ko pa balak yun eh, pero nun lang natuloy. After 3 and 30 mins, ayos nastraight din hair ko!!! Yes!
April 5, 2012
Biglaang plano for the hollyweek. Tutal naman mga wala kaming mga lakad at walang pasok, kaya go lang ng go! Kahit saan!
Destination: Tagaytay (kahit saan, basta don)
Gala-mates: Pre'(me), Jec, Cathy, Cho, Paul, Ler, JM and Nana (nasan na yung ibang party pipz?!)
Kitaan
Nagkita-kita kami sa Calamba Crossing. Usapan 7:00 am andun na. Pero nag intay pa kami sa may Jolibee hanggang 8:00 para sa mga humabol. At nung paalis na kami, dumaan muna kami sa tyange. Sa kamalas malasan naman, nadukutan pa ako ng cp. May bumangga lang sa likod ko, tapos nung icheck ko yung bag ko wala na phone ko. Sayaaanngg..... Ang dami pa namang importanteng bagay ang nakasave dun. Buti nalang may kopya pa ako ng picture ng papa ko sa mail. Grabe, walang patawad yun eh. Huwebes santo, kumakana pa din. Peek season ata nila ngayon!
Pero hindi naman pwedeng masira araw ko dahil dun. Hindi pa nga nag sisimula eh. Kaya tuloy pa rin pa Tagaytay. Kalimutan muna ang nawalang phone. Go....
Sakayan
Dahil walang byaheng diretso papunta dun, nag cutting trip kami. Sumakay ng van mula Calamba crossing to Palapala for 60php. Sumasay ulit ng jeep from Palapala to Tagaytay for 35php.
Me: Bakit naman dumayo ka pa sa Calamba para pumunta dun?! Eh, pwede naman galing Lipa tapos dun nalang makipag kita! Nanakawan ka pa tuloy ng phone.
Me2:Eh, kasi. Bukod sa hindi ko naman alam ang byahe at ayokong pumunta dun mag isa, mas gusto kong kasama sila!!! Naks.... Hehehehe....
Pagdating dun, sa Mcdo muna kami nag stop over para kumain. Tapos nag hanap kami nang room for rent para mapag iwanan ng mga gamit at matutulugan. May mga ayaw mag rent samin. Gusto ng iba eh, sa bar na lang tumambay hangang umaga. Pero wagi pa rin yung room for rent...hehehe.... Sa tulong ng tricycle driver/tour guide ay nakahanap kami ng room na pumayag na 8 person ang gagamit and 350 php per head. Solve. 200 php bayad sa tricycle sa pagpapauli uli (bale tig 50php kami).
Picnic Grove
50php ang entrance. Tanghali. Masyadong mainit. Nilibot at nag picture taking (fav ko yung sa tulay). Sobrang init talaga. Wala kaming hangin na maramdaman. Pumunta kami sa pinakamatas, pero wala pa rin hangin.
Zip line: Eto talaga ang plano naming gawin. Kaso sa taas, nadaan namin yung mga nag aalok ng boat ride. Ayun, nag enquire, nakipagtawaran at pumayag. Ok, boatride na!!!
( Buti na lang maarami kami. Madaming kahati sa bayad....hehehe.... )
Zig Zag
Inihatid kami ni manong driver/tour guide sa Leynes Resort na halos sakop na ng Talisay! Batangas (hehehe... Dapat sa Tanuan na lang kami dumaan. Umikot pa kami. Pero kaya nga road trip eh. Kailangan laging long cut....hahahaha)
Bago dun, dumaan kami sa zig zag na pataas, pababa, paikot. Ang galing, parang binabalatan namin yung bundok! Sa una, tuwang tuwa kami sa daan. Pero sa huli, nanawa na kami sa zigzag. Ang layo kasi eh...o_O
Boat ride
1300php for 8 person
Nakasakay na akong ng bangka nun maliit pa ako papuntang Isla Berde. Pero limut ko na yung feeling. Kaya bagong experience ulit ito para sakin. Hayyyy....... Masaya! Dun lang namin naramdaman yung hangin. Yung alon, nakaka-relax. Hahahaha... Ayos, picturan ulit!!! (hindi ko maupload video!)
Horse ride
4000 php for 8 horse and tourguide (mandatory...wala mamamando ng kabayo )
Dapat 4500php, pero dahil barat mga kasama ko, magaling sila sa tawaran! (hahaha... I love them!) First time ko sumakay ng kabayo. Nakakakaba. Parang akong mahuhulog pagtumatakbo si Patricia (yung name nung kabayo...hehehe...). Lesson 101 from manong: Pag paakyat, dapat na kakuba at pag pababa, dapat nakaliyad.
Whoa...Ang init pa rin at ang layo pala nun. Buti nalang sumakay kami.
The View (Taal Lake)
First time ko rin makita ang Taal Lake (lahat first?! Hehehehe...). Wow...... Ayos yung view... Maganda! May part dun na walang bakod parang mahuhulog ako. Katakot eh.
Dun sa taas, halos lahat nang bilihin 50 php. Kahit yung coke sakto! Ok lang, mahirap nga namang mag akyat nang paninda sa taas. At pag walang pesos ang mga foreigner dollars ang binabayad.
Pabalik
Ok! Flashback lang. Horse ride ulit. Ang sakit na katawan ko. Bout ride ulit! Enjoy pa din. Pagkatapos, kainan na. Pagdating namin ulit dun sa may pampang, handa na yung food. Buti na lang na itimbre na, na parating kami!
Food: Sinigang na hipon, 2 fried tilapya and unli rice for 1100 php
Busog!!! (^-^)....
Same tricycle sinakyan namin pabalik ng bayan. 800 php yung 2 tricycle, so 100 each kami! Ang layo nga naman kasi.
Pinitensya
Mula sa bayan, nilakad namin pabalik sa bahay. Dumaan din kami ng simbahan para mag pasalamat at para na rin mabigyan kami ng lakas, dahil sobrang layo pala ng lalakarin namin pabalik.
Me: Grabe!!! Sino bang may sabing malapit lang?! Eh, sobraaannggg laaaaayoooo kayaaa!!!! (hindi na nila ako naririnig. Naiwan na ako...)
As in sobrang layo ant sobrang nakakapagod.
And finally after 20 years, nakarating din sa bahay! Makakaligo na rin. Ang lagkit na namin. Tamang pahinga, kwentuhan at tawanan!!!!
April 6, 2012
Almusal: pancit canton, itlog, kanin and drinks (coffee/milo) by the kahera of the bahay for 350 php.
Sinudo kami ni manong tricycle para ihatid sa picnic grove (wala nang entrance...nagbayad na kami kahapon eh...hehehe..) Pinag kasya talaga namin ang 7 tao sa isang tricycle (nauna nang umuwi si nana) ayos lang hindi naman kami taga dun. Walang makakakilala.....hahahaha...
Tamang gala ulit. Ahhhh....hindi na kami nakapag zipline. Ubos na pera eh. At walang na rin picture taking (lowbattery). Bumili na lang kami ng souvenirs.
Uwian na!!!!!
Mamimiss ko to!!!! (^,^)....
Saturday, March 24, 2012
Kawalan
Nakakulong sa sariling kahinaan
Nakakapit sa mga bagay na pinaniniwalaan
Walang magawa kung hindi ang mangarap
Lumulubog sa sariling kawalan
Lahat nagbago nang hindi ko namamalayan
Nawala ang liwanag na dati kong hawak
Tumigil ang oras sa lugar na kinalalagyan
Hindi makaalis sa sariling kalungkutan
Nakakapit sa mga bagay na pinaniniwalaan
Walang magawa kung hindi ang mangarap
Lumulubog sa sariling kawalan
Lahat nagbago nang hindi ko namamalayan
Nawala ang liwanag na dati kong hawak
Tumigil ang oras sa lugar na kinalalagyan
Hindi makaalis sa sariling kalungkutan
Sunday, April 3, 2011
PRIA
Nakaupo si Pria habang pinagmamasdan ang paglubog ang araw. Matatapos na naman ang maghapon nang walang masyadong ginagawa. Maya-maya lang ay hayan na muli ang buwan kasama ang dilim ng kawalan. At sa puntong iyon, Magsisimula ang tila walang katapusang pag-iisip, paghahanap at paghihintay. Matapos makiraan ng kadiliman, bibisita naman ang haring araw dala-dala ang liwanag na katumbas ng pag-asa. Ngunit sa lugar kung nasan si Pria, wala siyang maaninag.
At paulit ulit lang ang pagdaan ng hapon, gabi at umaga.
Hindi ito bahagi ng pagkatao ni Pria noon. Pero ngayon unti-unti na siyang nilalamon nito. Ano bang meron sa buhay ng tao at umaabot ito lagi sa punto ng pagdududa sa mga bagay na nagawa na niya o nangyari na. Dapat ba o hindi? Ngayon o maghintay ng pagkakataon? Ipagwalang bahala o paghandaan?
Nagsimula ang lahat nang anyayahan si Pria at ang kanyang mga kaibigan na dumalo sa sayawang ginaganap tuwing gabi sa bahay ni Maestro. Ngunit dahil sa likas na bata, mas pinili nila na puntahan ang magarang pagtatanghal ng mag kakaibang tao at hayop na ipinalalabas gabi-gabi sa bayan. At ayun nga, nun gabi, manghang-mangha sila sa panonood sa nakakaaliw na panonood sa nakakaaliw na pagpapakitang gilas. Nananakit ang tiyan nila sa katatawa. Halos mamaos sa kakasigaw.
Isang pagsasayang walang inaalala.
Nagdaan ang mga araw at tila nababagot na. Nagsasawa sa palagiang nakikita. Kaya ayun, tila nag papahiwatig ng kagustahang pumunta sa bahay ni Maestro upang makadalo sa sayawan. At sa pag-iisip ng mga bagay-bagay na maaaring mangyari sa bagong lugar na balak puntahan, ay para bang nabigyan sila nag panibagong sigla. Sila, pero hindi si Pria. Dahil si Pria ay nananabik pa ring mapanod ang palabas sa bayan. Pero dahil gustong makasama ang mga kaibigan, nung kinagabihan ay umayon din siya.
Nang patungo sila sa sayawan, ang payo ng mga kasalubong ay magkaiba. May nagsasabing maging matiyaga at matutong maghintay. Sa iba naman ay maging taong may kusa at gumawa ng paraan. Habang ang iba'y naghihintay, sa paniniwalang darating ang taong para sa kanila. Ang iba naman ay hindi mapalagay sa pag-upo at pilit na nililibot ang buong bulwagan.
Pagdating sa lugar, sila'y namangha. Isang napakalaking bulwagan sa napakaraming tao. Mukhang ang lahat ng mamamayan sa bayan ay na doon na. Lahat sila, matanda man o bata. Tunay ngang ang lahat ay nababaliw pagpasok dito. Dahil tila ang mga nagsasayaw ay walang pakeelam sa iba at tanging sa kapareha lang umiikot ang mundo nila.
Ang unang gabi ng magkakaibigan sa sayawan ay masaya rin naman. Pinagdiriwang ang pagiging malaya at kawalan ng tungkulin para sa iba. May pagkakataon na naaakit ang iba sa kanilang tinagtaglay na kalayaan. At minsan ay naiingit sila sa iba na kinakikitaan ng pagmamahalan. At nang tumagal, mas lumulubog sila sa kumunoy ng pagnanais na magkaron ng makakasayaw.
Subalit si Pria ay iba sa kanila. Bagamat nauunawaan niya na ang bawat isa ay nangangailangan ng isang taong makakasama sa pagsabay sa musika, para sa kanya, hindi pa niya ito kailangan. Sapat na ang kasiyahan kasama ang kanyang mag kaibigan.
Kaya ayun, hinayaan na lang sila ni Pria at nung sumunod na gabi ay bumalik siya sa bayan para mapanood ang pagtatanghal. Siguro nga, hindi na ito kasing saya ng dati. Subalit kumpara doon, mas gusto niya dito.
Lumipas ang mag gabi, at habang nagtatagal unti-unti na siyang nababagot. At dumating na ang pinangangambahan ni Pria. Tulad ng pinagdaanan ng kanyang mga kaibigan, hinahanap na rin niya ang pagbabago.
Isang gabi pumunta hi Pria sa bahay ni Maestro. Hinanap ang kanyang mga kaibigan. Kahit napakalaki ng lugar, nakakapagtakang hindi niya sila matagpuan, gayaong alam niya ang lugar na madalas nilang pinupunthan. Nang muli siyang tumingin sa paligad, may nakita siyang pamilyar na mukha. Lalapitan sana niya, ngunit meron itong kausap. Napangiti si Pria at humakbang patalikod. Nagpasyang wag nang lapitan, dahil ayaw niyang makagambala.
Di nagtagal may nakita pa siyang isa. At isa pa.At isa pa. Nagkalat sila sa buong paligid. Hindi niya magawang lumapit. Nalungkot siya, dahil mukhang naiwan na siyang mag-isa. Hindi na siya nabibilang sa lugar na kinaroroonan niya. Tumatakbo sa isip niya ang tanong na kung ano ang maaaring nangyari kung hindi siya bumalik sa bayan para manood ng palabas. Alam niyang darating siya sa puntong ito, ngunit ganun pa man dumating ito na parang hindi niya inaasahan. At nahihirapan siyang hawakan to'. Sa mga oras na yun, nahihirapan siyang huminga. Damang-dama ang pag-iisa.
Lumakad si Pria na dahan dahan ng patalikod, patungo sa pader malapit sa pinto. Ni walang nakakapansin sa kanyang pagkabalisa. Nais nya sanang tumakbo palabas, para matakasan ang lahat. Ngunit hindi niya maiangat ang nanginginig niyang paa. Hindi maigalaw ang mga binti. Siguro, may bahagi ng pagkatao niya na matapang na hinaharap ang lahat. Umaasang darating din ang pagkakataon na para sa kanya. Subalit kelan?
Nun gabi, sa gitna ng magandang musika at maraming tao, naiwan si Pria sa isang sulok, mag-isa. Mali ba talaga ang naging desisyon niya noon, kaya't nahihirapan siya ngayon. Nais sana ni Pria na kumilos at gumawa ng sariling pagkakataon, subalit hindi niya alam kung pano.
Natapos ang gabi, bumalik ang umaga, lumipas ang mag-hapon at dumating muli ang dilim. Paulit-ulit na para bang walang katapusan. Paulit-ulit na tila walang patutunguhan, na parang walang darating, na parang walang magagawa. Hangang ngayon, ganun pa rin. Paulit ulit lang. At unti-unting nahuhulog ang buong pagkatao ni Pria sa bangin ng kalungkutan.
......
At paulit ulit lang ang pagdaan ng hapon, gabi at umaga.
Hindi ito bahagi ng pagkatao ni Pria noon. Pero ngayon unti-unti na siyang nilalamon nito. Ano bang meron sa buhay ng tao at umaabot ito lagi sa punto ng pagdududa sa mga bagay na nagawa na niya o nangyari na. Dapat ba o hindi? Ngayon o maghintay ng pagkakataon? Ipagwalang bahala o paghandaan?
Nagsimula ang lahat nang anyayahan si Pria at ang kanyang mga kaibigan na dumalo sa sayawang ginaganap tuwing gabi sa bahay ni Maestro. Ngunit dahil sa likas na bata, mas pinili nila na puntahan ang magarang pagtatanghal ng mag kakaibang tao at hayop na ipinalalabas gabi-gabi sa bayan. At ayun nga, nun gabi, manghang-mangha sila sa panonood sa nakakaaliw na panonood sa nakakaaliw na pagpapakitang gilas. Nananakit ang tiyan nila sa katatawa. Halos mamaos sa kakasigaw.
Isang pagsasayang walang inaalala.
Nagdaan ang mga araw at tila nababagot na. Nagsasawa sa palagiang nakikita. Kaya ayun, tila nag papahiwatig ng kagustahang pumunta sa bahay ni Maestro upang makadalo sa sayawan. At sa pag-iisip ng mga bagay-bagay na maaaring mangyari sa bagong lugar na balak puntahan, ay para bang nabigyan sila nag panibagong sigla. Sila, pero hindi si Pria. Dahil si Pria ay nananabik pa ring mapanod ang palabas sa bayan. Pero dahil gustong makasama ang mga kaibigan, nung kinagabihan ay umayon din siya.
Nang patungo sila sa sayawan, ang payo ng mga kasalubong ay magkaiba. May nagsasabing maging matiyaga at matutong maghintay. Sa iba naman ay maging taong may kusa at gumawa ng paraan. Habang ang iba'y naghihintay, sa paniniwalang darating ang taong para sa kanila. Ang iba naman ay hindi mapalagay sa pag-upo at pilit na nililibot ang buong bulwagan.
Pagdating sa lugar, sila'y namangha. Isang napakalaking bulwagan sa napakaraming tao. Mukhang ang lahat ng mamamayan sa bayan ay na doon na. Lahat sila, matanda man o bata. Tunay ngang ang lahat ay nababaliw pagpasok dito. Dahil tila ang mga nagsasayaw ay walang pakeelam sa iba at tanging sa kapareha lang umiikot ang mundo nila.
Ang unang gabi ng magkakaibigan sa sayawan ay masaya rin naman. Pinagdiriwang ang pagiging malaya at kawalan ng tungkulin para sa iba. May pagkakataon na naaakit ang iba sa kanilang tinagtaglay na kalayaan. At minsan ay naiingit sila sa iba na kinakikitaan ng pagmamahalan. At nang tumagal, mas lumulubog sila sa kumunoy ng pagnanais na magkaron ng makakasayaw.
Subalit si Pria ay iba sa kanila. Bagamat nauunawaan niya na ang bawat isa ay nangangailangan ng isang taong makakasama sa pagsabay sa musika, para sa kanya, hindi pa niya ito kailangan. Sapat na ang kasiyahan kasama ang kanyang mag kaibigan.
Kaya ayun, hinayaan na lang sila ni Pria at nung sumunod na gabi ay bumalik siya sa bayan para mapanood ang pagtatanghal. Siguro nga, hindi na ito kasing saya ng dati. Subalit kumpara doon, mas gusto niya dito.
Lumipas ang mag gabi, at habang nagtatagal unti-unti na siyang nababagot. At dumating na ang pinangangambahan ni Pria. Tulad ng pinagdaanan ng kanyang mga kaibigan, hinahanap na rin niya ang pagbabago.
Isang gabi pumunta hi Pria sa bahay ni Maestro. Hinanap ang kanyang mga kaibigan. Kahit napakalaki ng lugar, nakakapagtakang hindi niya sila matagpuan, gayaong alam niya ang lugar na madalas nilang pinupunthan. Nang muli siyang tumingin sa paligad, may nakita siyang pamilyar na mukha. Lalapitan sana niya, ngunit meron itong kausap. Napangiti si Pria at humakbang patalikod. Nagpasyang wag nang lapitan, dahil ayaw niyang makagambala.
Di nagtagal may nakita pa siyang isa. At isa pa.At isa pa. Nagkalat sila sa buong paligid. Hindi niya magawang lumapit. Nalungkot siya, dahil mukhang naiwan na siyang mag-isa. Hindi na siya nabibilang sa lugar na kinaroroonan niya. Tumatakbo sa isip niya ang tanong na kung ano ang maaaring nangyari kung hindi siya bumalik sa bayan para manood ng palabas. Alam niyang darating siya sa puntong ito, ngunit ganun pa man dumating ito na parang hindi niya inaasahan. At nahihirapan siyang hawakan to'. Sa mga oras na yun, nahihirapan siyang huminga. Damang-dama ang pag-iisa.
Lumakad si Pria na dahan dahan ng patalikod, patungo sa pader malapit sa pinto. Ni walang nakakapansin sa kanyang pagkabalisa. Nais nya sanang tumakbo palabas, para matakasan ang lahat. Ngunit hindi niya maiangat ang nanginginig niyang paa. Hindi maigalaw ang mga binti. Siguro, may bahagi ng pagkatao niya na matapang na hinaharap ang lahat. Umaasang darating din ang pagkakataon na para sa kanya. Subalit kelan?
Nun gabi, sa gitna ng magandang musika at maraming tao, naiwan si Pria sa isang sulok, mag-isa. Mali ba talaga ang naging desisyon niya noon, kaya't nahihirapan siya ngayon. Nais sana ni Pria na kumilos at gumawa ng sariling pagkakataon, subalit hindi niya alam kung pano.
Natapos ang gabi, bumalik ang umaga, lumipas ang mag-hapon at dumating muli ang dilim. Paulit-ulit na para bang walang katapusan. Paulit-ulit na tila walang patutunguhan, na parang walang darating, na parang walang magagawa. Hangang ngayon, ganun pa rin. Paulit ulit lang. At unti-unting nahuhulog ang buong pagkatao ni Pria sa bangin ng kalungkutan.
......
Wednesday, February 9, 2011
TAKBO... dali...TAKBO!!!!!
Ang tagal na rin nun huli ang nag sulat dito. At sa nakaraang, wala akong maisip n isulat. madalas talaga n blanko ako s mga idea.
Ngayon may gusto lang akong ibahagi mula sa aking karanasan nun bata pa ako. Matagal ko na tong nasulat. Mula sa pinaka una kong journal nun first year college.
Ang bata ay likas na mamalikot, pasaway at mamakulit. Boring siguro ang buhay ng bata kung wala silang kalokohan na gagawin. hehehe...Lahat tayo, nun mga bata pa, ay may maliliit na pakikipagsapalaran. (Ala Tom Sawyer... yung binabasa ko ngayon)
Isa sa mga hindi ko malilimutang pangyayari nun nasa mababang elementarya pa akong ng Talisay, ay nun pagplanuhan naming magkakaklase na pasukin ang isa sa mag malalaking bahay sa barangay namin. (Hindi kami akyat bahay gang!!!) Parang trespassing ang gagawin namin, kasi alam namin napag nagpaalam kami eh hindi naman papayag ang may-ari.(pasaway talaga eh..) Parang mag professional, pinag planuhan talaga namin kung san kami dadaan. May ginawa pa kaming mapa! Excited ang lahat. Parang may mabigat kaming "misyon" na dapat gagawin!
Nagsimula ang lahat noong may nagsabi sa isa sa mga kakaklase ko(hindi ko na matandaaan kungh sino) na may palaruan sa malaking bahay.
"Anong palaruan" Tanong ko
"Edi, yung swing, padulasan, baras..yung mag ganun," sagot nila
"Talaga? eh, san yun?" tanong nun isa kong klasmyt na babae
"Malapit kina Tilet!" sabi nun isa
"Hindi!!! Kina petut(palayaw ko nun bata pa.. hehehe.. ang pangit)" sabat nun isa pa
"Teka lang, eh pwede ga tayong pumunta dun?!" sabat ng iba
"oo nga, Pwede ga? Gusto kong sumama!!" sabi ng iba
"Malamang hindi, edi puntahan natin mamaya pagkatapos ng klase " sabi ni pasimuno "dun tayo sa bakod dumaan!"
"Geh, magtanong pa tayo kung sino ang gustong sumama."
Nun breaktime, pinagplanuhan na namin ang aming gagawin. excited ang lahat na pumunta sa palaruan! Kasi naman yung nasa school ay sira-sira at kinakalawang na. At bukod dun, masaya sa pakiramdam pag may gagawin ka na ayaw ng mga matatanda.
Bale yung gate ng malaki bahay ay malapit sa bahy nina tilet. Pero yung palaruan ay nasa likod ng malaking bahay. At yung dadaanan namin bakod ay malapit sa bahay namin. kaya dun kami sa likod ng bahay namin dumaan. (Hindi ko matandaan kung napansin ng mga magulang ko yung nangyayari)
Edi yun na nga! Kinahapunan, halos buong klase namin ang pumunta dun. Sama-sama kami. Parang may susuguding kaaway! (oh di ga, maypagkakaisa kami.. hehehe). Meron kaming nakitang bakod na medyo bukas. Dun kami pumasok. Pagpasok namin dun, yung palaruan ang sumalubong samin. Colorful at gawa sa plastic kaya siguradong walang kalawang. Pang mayaman!
"WOWWwww"
Naglaro kami. Nagkagulo kami o nanggulo kami. Nagsaya kami! Parang may kayaman na nakita ang mga batang pirata. Sa gitna nang pagsasaya, may biglang sumigaw!
"Takbo....dali...hahabulin tayo ng itak...TAKBO!!!!!"
Sa isang iglap, lahat ay nagtatakbuhan! Lumingon ako para makita yung may hawak ng itak. Pero sadami nang nagtatakbuhan sa direksyon ko, hindi ko makita. Hindi ko na rin hinanap at nakitakbo na rin ako. Nagsisikan kami sa pag labas sa maliit na siwang ng bakod na dinaan namin kanina. Nun malagpasan ko yun, isa ako sa mga nangunguna sa pagtakbo. hehehe... Takot din pala ako.
Nang makalabas kami, nasa kalsada na kami at hingal na hingal. Ang layo ng inabot namin sa pagtakbo! Pero lahat kami nakangiti. Hindi kasi kami naabutan.
Kinabukasan, wala kaming narinig na anuman sa mga teacher namin. WALA NAGSUBONG at WALA NAGREKLAMO! Ayos. Mission Accomplished!
Nun break, may kumalat na balita sa klase.
"sabi anu daw, hindi naman tayo hahabulin ng itak.. nag uunat lang daw si manong!!!"
NGEK!!!!!
THE END.
Ngayon may gusto lang akong ibahagi mula sa aking karanasan nun bata pa ako. Matagal ko na tong nasulat. Mula sa pinaka una kong journal nun first year college.
Ang bata ay likas na mamalikot, pasaway at mamakulit. Boring siguro ang buhay ng bata kung wala silang kalokohan na gagawin. hehehe...Lahat tayo, nun mga bata pa, ay may maliliit na pakikipagsapalaran. (Ala Tom Sawyer... yung binabasa ko ngayon)
Isa sa mga hindi ko malilimutang pangyayari nun nasa mababang elementarya pa akong ng Talisay, ay nun pagplanuhan naming magkakaklase na pasukin ang isa sa mag malalaking bahay sa barangay namin. (Hindi kami akyat bahay gang!!!) Parang trespassing ang gagawin namin, kasi alam namin napag nagpaalam kami eh hindi naman papayag ang may-ari.(pasaway talaga eh..) Parang mag professional, pinag planuhan talaga namin kung san kami dadaan. May ginawa pa kaming mapa! Excited ang lahat. Parang may mabigat kaming "misyon" na dapat gagawin!
Nagsimula ang lahat noong may nagsabi sa isa sa mga kakaklase ko(hindi ko na matandaaan kungh sino) na may palaruan sa malaking bahay.
"Anong palaruan" Tanong ko
"Edi, yung swing, padulasan, baras..yung mag ganun," sagot nila
"Talaga? eh, san yun?" tanong nun isa kong klasmyt na babae
"Malapit kina Tilet!" sabi nun isa
"Hindi!!! Kina petut(palayaw ko nun bata pa.. hehehe.. ang pangit)" sabat nun isa pa
"Teka lang, eh pwede ga tayong pumunta dun?!" sabat ng iba
"oo nga, Pwede ga? Gusto kong sumama!!" sabi ng iba
"Malamang hindi, edi puntahan natin mamaya pagkatapos ng klase " sabi ni pasimuno "dun tayo sa bakod dumaan!"
"Geh, magtanong pa tayo kung sino ang gustong sumama."
Nun breaktime, pinagplanuhan na namin ang aming gagawin. excited ang lahat na pumunta sa palaruan! Kasi naman yung nasa school ay sira-sira at kinakalawang na. At bukod dun, masaya sa pakiramdam pag may gagawin ka na ayaw ng mga matatanda.
Bale yung gate ng malaki bahay ay malapit sa bahy nina tilet. Pero yung palaruan ay nasa likod ng malaking bahay. At yung dadaanan namin bakod ay malapit sa bahay namin. kaya dun kami sa likod ng bahay namin dumaan. (Hindi ko matandaan kung napansin ng mga magulang ko yung nangyayari)
Edi yun na nga! Kinahapunan, halos buong klase namin ang pumunta dun. Sama-sama kami. Parang may susuguding kaaway! (oh di ga, maypagkakaisa kami.. hehehe). Meron kaming nakitang bakod na medyo bukas. Dun kami pumasok. Pagpasok namin dun, yung palaruan ang sumalubong samin. Colorful at gawa sa plastic kaya siguradong walang kalawang. Pang mayaman!
"WOWWwww"
Naglaro kami. Nagkagulo kami o nanggulo kami. Nagsaya kami! Parang may kayaman na nakita ang mga batang pirata. Sa gitna nang pagsasaya, may biglang sumigaw!
"Takbo....dali...hahabulin tayo ng itak...TAKBO!!!!!"
Sa isang iglap, lahat ay nagtatakbuhan! Lumingon ako para makita yung may hawak ng itak. Pero sadami nang nagtatakbuhan sa direksyon ko, hindi ko makita. Hindi ko na rin hinanap at nakitakbo na rin ako. Nagsisikan kami sa pag labas sa maliit na siwang ng bakod na dinaan namin kanina. Nun malagpasan ko yun, isa ako sa mga nangunguna sa pagtakbo. hehehe... Takot din pala ako.
Nang makalabas kami, nasa kalsada na kami at hingal na hingal. Ang layo ng inabot namin sa pagtakbo! Pero lahat kami nakangiti. Hindi kasi kami naabutan.
Kinabukasan, wala kaming narinig na anuman sa mga teacher namin. WALA NAGSUBONG at WALA NAGREKLAMO! Ayos. Mission Accomplished!
Nun break, may kumalat na balita sa klase.
"sabi anu daw, hindi naman tayo hahabulin ng itak.. nag uunat lang daw si manong!!!"
NGEK!!!!!
THE END.
Wednesday, September 15, 2010
Hi there! Am I speaking to the lady/man of the house?
This is my every day's opening line.
I'm in a call center industry.
.. conducting a quick consumer questionnaire.
August 17, 2010, nag simula ako as a trainee sa isang call center company.
Papasok ako ng 3am sa work. Pagkatapos kong mag log in, pupunta na ako sa station ko. Hayyy.... mag sisimula na muli ang paulit-ulit na pangungulit ko sa mga Canadian.
Mga lines, bago pa sumapit ang first question!
1ST HOUR
Answering machine...(halos lahat!!!)
No, I don't want to do this! (edi wag! hindi rin nman makapag rebutt at ibinaba na!)
Unless you pay me, I will give up some information. (Ang damot naman! 1 minute nga lang eh!!!)
I'm not interested in anything you do. (What?!!!!)
No, thanks and please take me off your list. (but....thugs!!!)
Thanks, I don't want to participate. (Whould you mind helping me out!) No, I don't like! (thugs! ang sakit sa tenga huh...)
I don't do surveys on the phone. Send it to my mail. (I don't know your email address...would you give it to me?hehehe....)
This is harassment!!! (What?!!!! Do not call ka na!!!)
2ND HOUR
No thanks, Im not interested (Na naman?! Wala pa akong nasasabi eh.)
Your breaking up, your breaking up! (Pangit ang connection! Sayang mabait pa naman! Wala pa akong survey!!!!!!!)
No your not. Goodbye!!! (Itatanong ko pa kung asan yung man of the house eh....)
I don't have time right now! (Just 1 minute??)
I'm watching a tennis ball!! (Hindi natinag sa panonood!!!)
I'm in a call center industry.
.. conducting a quick consumer questionnaire.
August 17, 2010, nag simula ako as a trainee sa isang call center company.
Papasok ako ng 3am sa work. Pagkatapos kong mag log in, pupunta na ako sa station ko. Hayyy.... mag sisimula na muli ang paulit-ulit na pangungulit ko sa mga Canadian.
Mga lines, bago pa sumapit ang first question!
1ST HOUR
Answering machine...(halos lahat!!!)
No, I don't want to do this! (edi wag! hindi rin nman makapag rebutt at ibinaba na!)
Unless you pay me, I will give up some information. (Ang damot naman! 1 minute nga lang eh!!!)
I'm not interested in anything you do. (What?!!!!)
No, thanks and please take me off your list. (but....thugs!!!)
Thanks, I don't want to participate. (Whould you mind helping me out!) No, I don't like! (thugs! ang sakit sa tenga huh...)
I don't do surveys on the phone. Send it to my mail. (I don't know your email address...would you give it to me?hehehe....)
This is harassment!!! (What?!!!! Do not call ka na!!!)
2ND HOUR
No thanks, Im not interested (Na naman?! Wala pa akong nasasabi eh.)
Your breaking up, your breaking up! (Pangit ang connection! Sayang mabait pa naman! Wala pa akong survey!!!!!!!)
No your not. Goodbye!!! (Itatanong ko pa kung asan yung man of the house eh....)
I don't have time right now! (Just 1 minute??)
I'm watching a tennis ball!! (Hindi natinag sa panonood!!!)
Faxtone....(ahh.. grabe ang sakit sa tenga!)
3RD HOUR
I don't give information over the phone. (Hindi maisahan eh..)
Faxtone..........
No, I'm not gonna do it!! (But,.........THUGS!!)
Yah, but I don't want to talk to you. (anla, alam na kung sino kami!)
I'm busy right now.. (ahh..thugs!!! hindi ko naman ma practice ang rebutt ko eh!!)
4TH HOUR
I don't wish to participate. Thank you, bye. (But why??? )
I'm really not interested. Thank you! (I'm not saying anything yet! Why are you not interested? hehehe.. ibinaba na!!!)
(Na survey na, name nalang)My wife's name only! (aanhin ko nman yun? ikaw naman ininterview ko?!!! hellooo????)
I don't want to give that information (husband job.....Tsk,, na Survey not Complete pa!!)
I'm sorry I'm watching football and I'm not interested!
No, thank you!
Where are you calling from? (Patay, pag nalaman sa Philippines hdi n to sasagot!)
No thanks. (Wag na kayo mag thank you. Kakaasar lang!)
5TH HOUR
Please don't call me again!!! (Well, I would like too. hehehehe...)
Get lost! (Asar na samin!! hehehe...)
Can you please take us off your list!Would you do that? (hmf.. FINE!!!!)
I'm in the middle of suffer. (oh, ok! Im sorry!)
I'm just on way out. (Would you mind helping me first?!!! hehe,, ang makapal!)
6TH HOUR
I don't think I have time to talk to you right now. (oh, waittttt....thug!!!)
Your connection is bad. (huh? again??!!)
Why you keep calling here?! I dont want to talk to you! (Just answer the questionnaire!)
bye.. bye.. (Hihdi pa ako nag kakapag-hello eh...)
7TH HOUR
Do I sound like a man to you? (Oh, I'm sorry!)
I told you yesterday don't call here again!! So now, quit calling here! (Would you mind helping me out this time??) NO!
You know.. I rather not (but....)
We don't want to answer any questionnaire.
Hold on, 1 sec....................................... (wala na........di na ako binalikan........)
Yeah, and Im not interested..
....(helloooo?????....... Is anybody there?? hehehehe....)
I'm on the do not call list!!!!
8TH HOUR
You guys already call me 3 times today. (Don't worry, it will be the same tomorrow! hehehe...)
Stop calling me! THUGS! (ouch.......)
You know, its 20 past 9 already, and you shouldn't call this late. (Tama.. sorry naextend na naman kami eh...)
I don't feel like answering a questionnaire tonight. (How about tomorrow?)
Yes you were.. good bye!
Oh, your phoning late.
No and she's not coming back!! (Anla...)
I will file a complain if you call here again.. (Fine.. Fine..)
What do you want to know? (Oh, nothing too personal!)
What part of "do not call here again", you don't understand? huh?
I don't want to answer a questionnaire from a company whose name doesn't stand for anything!
(May point!!!! )
Konti pa lang yan!!! hehe,, may mga araw na nakakatuwa na makipag pilitan sa kanila. Pero nun nagtagal nagsawa na ako. Hmf....hindi talaga swak sakin ang ganito eh!!!
kaya........
September 24, 2010 nagresign ako. Pakiramdam ko hindi talaga para sakin ang trabaho to'. 1 buwan lang ako nakatagal!! hehehe... Pero maganda naman yung na acquire kong experience!! Kung hindi lang dahil nakakatuwa ang working environment dun, sa simula pa lang umalis na ako!
SPT, THANK YOU!!
......................................................
3RD HOUR
I don't give information over the phone. (Hindi maisahan eh..)
Faxtone..........
No, I'm not gonna do it!! (But,.........THUGS!!)
Yah, but I don't want to talk to you. (anla, alam na kung sino kami!)
I'm busy right now.. (ahh..thugs!!! hindi ko naman ma practice ang rebutt ko eh!!)
4TH HOUR
I don't wish to participate. Thank you, bye. (But why??? )
I'm really not interested. Thank you! (I'm not saying anything yet! Why are you not interested? hehehe.. ibinaba na!!!)
(Na survey na, name nalang)My wife's name only! (aanhin ko nman yun? ikaw naman ininterview ko?!!! hellooo????)
I don't want to give that information (husband job.....Tsk,, na Survey not Complete pa!!)
I'm sorry I'm watching football and I'm not interested!
No, thank you!
Where are you calling from? (Patay, pag nalaman sa Philippines hdi n to sasagot!)
No thanks. (Wag na kayo mag thank you. Kakaasar lang!)
5TH HOUR
Please don't call me again!!! (Well, I would like too. hehehehe...)
Get lost! (Asar na samin!! hehehe...)
Can you please take us off your list!Would you do that? (hmf.. FINE!!!!)
I'm in the middle of suffer. (oh, ok! Im sorry!)
I'm just on way out. (Would you mind helping me first?!!! hehe,, ang makapal!)
6TH HOUR
I don't think I have time to talk to you right now. (oh, waittttt....thug!!!)
Your connection is bad. (huh? again??!!)
Why you keep calling here?! I dont want to talk to you! (Just answer the questionnaire!)
bye.. bye.. (Hihdi pa ako nag kakapag-hello eh...)
7TH HOUR
Do I sound like a man to you? (Oh, I'm sorry!)
I told you yesterday don't call here again!! So now, quit calling here! (Would you mind helping me out this time??) NO!
You know.. I rather not (but....)
We don't want to answer any questionnaire.
Hold on, 1 sec....................................... (wala na........di na ako binalikan........)
Yeah, and Im not interested..
....(helloooo?????....... Is anybody there?? hehehehe....)
I'm on the do not call list!!!!
8TH HOUR
You guys already call me 3 times today. (Don't worry, it will be the same tomorrow! hehehe...)
Stop calling me! THUGS! (ouch.......)
You know, its 20 past 9 already, and you shouldn't call this late. (Tama.. sorry naextend na naman kami eh...)
I don't feel like answering a questionnaire tonight. (How about tomorrow?)
Yes you were.. good bye!
Oh, your phoning late.
No and she's not coming back!! (Anla...)
I will file a complain if you call here again.. (Fine.. Fine..)
What do you want to know? (Oh, nothing too personal!)
What part of "do not call here again", you don't understand? huh?
I don't want to answer a questionnaire from a company whose name doesn't stand for anything!
(May point!!!! )
Konti pa lang yan!!! hehe,, may mga araw na nakakatuwa na makipag pilitan sa kanila. Pero nun nagtagal nagsawa na ako. Hmf....hindi talaga swak sakin ang ganito eh!!!
kaya........
September 24, 2010 nagresign ako. Pakiramdam ko hindi talaga para sakin ang trabaho to'. 1 buwan lang ako nakatagal!! hehehe... Pero maganda naman yung na acquire kong experience!! Kung hindi lang dahil nakakatuwa ang working environment dun, sa simula pa lang umalis na ako!
SPT, THANK YOU!!
......................................................
"No, I don't consider myself as a loser. I did not give up on my fight; this is not my war. I just quit on something I felt I had to do but did not want to!"
Saturday, July 17, 2010
Diretso lang!
Hindi ko masasabi na sanay ako sa hirap ng buhay. Hindi ko rin masasabi na lumaki akong maginhawa. Sakto lng. Matapos kong mag tapos sa sintang paaralan, marami akong naiisip ng mga pangarap. Marami akong nakikitang pag-asa. Ngunit ng simulan ko na ang paghahanap ng mapagkakakitaan, unti-unti ko rin na kita ang katotohan! Na ang pangarap ay pwedeng pangarap lng talaga. Na ang pag-asa, ay nakalubog sa kumunoy na mahirap makuha. Sa tuwing sinusubukan ko umabante, marami ang humigit sakin pabalik. Mga kakulangan na ngayon ko lng nakita at na pukaw. Ngayon hindi ko alam kung pano pupunan ang mga yun. Maraming bumabagabag, maraming mga bagay na sa palagay ko ay humaharang.
Isang pakiramdam ko ang laging bumabalik sakin. Ayokong kaawaan. Gusto ko patunayan ang sarili ko. Ito ang nagpapanatili sakin. Pero sapat na to??? Tingin ko hindi. Hindi sapat yan. Ano pa ang kulang? May makakapag sabi ba sakin?
Umalis ako sa bahay na kinalakihan ko. Dumalaw sa malayo, hindi alam kung hangang kelan. Nag hahanap ng bagong pag-asa na hdi nakalubog sa kumunoy. Sana may makita. Umaaasa.
Pero kahit anong mangyari, kung ano man ang kalabasan ng pag hahanap kong ito. Isa lng ang rutang tatahakin ko. Diretso lng hanggang sa masalubong at mabangga ko ang hinahanap ko.
--------------------- -------------------- ------------------- ------------------ -----------
Saturday, May 15, 2010
Dito po sa aking...pagtatapos
APUNTAR...FUEGO!!!
BANG!!!!
Bumagsak. Patay. Wala nang buhay. Ang pagtatapos ng buhay estudyante ng mga 4th year students sa sintang paaralaan.
MAy 7, 2010
Umaga ang graduation namin. Umaga, 7 am dapat andun na. Matapos kong masanay na gumising ng late?! Lagot, pahirapan na naman sa paggising.(tsk...tsk...) Eh, hindi pa naman ako nakatulog agad nun gabi! Excited kasi. (hehehehe..) Ayun, late ako! Este, "akala ko" late ako. naabutan ko pa yung mga classmate ko na nagpipicture taking!! (Yes, buti umabot p! hehe..)
Bago ko pa isuot ang toga ko, maglagay ng corsage, ngumiti muna ako sa harap ng camera. (smile..click..) Habang busy na busy kami sa pag capture ng moments, hindi namin napansin ang pagdating ng isang kontrabida! Si Tandang Milrong!!!!
Tandang Milrong: BSIOP 4-1!! Ano pa ga iyan? Tama na yan. Pumila na kayo dun sa taas.
Agad naman naming sinunod. (Ang bati namin.) Umaakyat kami ng 4th floor. Grabe, ang taas, nakaheels pa naman ako.
Tandang Milrong: Eh talaga naman. Ga-graduate na at lahat, mga pasaway pa rin kayo.
HAbang umaakyat, sa sobrang init, kahit hindi kami magkakalapit pakiramdam ko nagsisiksikan kami.
Akyat.. Akyat...Akyat...4th floor..sa wakas..
Kwentuhan.. tawanan.. picture taking...
Kwentuhan.. reklamo.. picture taking...
Paypay dito.... punas ng panyo.....
Mukha nang wasted... picture taking...
retouch.... picture taking!
Sari-saring itsura, sari-sairng ayos! May bongga.. may simple...makapal ang make-up... may wala....oily at pawisan.. may parang hindi naiinitan.. may nakasimangot...nakangiti...may ngarag...meron kayang kinakabahan?? Parang wala akong na pansin.
Student (1st/F): Magsisimula na!
Student (2nd/F): Maglalakad na!
Student (3rd/F): Tara na!
Student (4th/F): Baba na tayo!!
OA? hehehe...
OK, baba na. Aknya-kanyang hanap ng mga kasunod sa pila.
Step one, picture...step two, picture....step three, kita pa ba ako?!
ADIK...
Nasa baba na ulit. Nagkalat ang mga paparazzi!!! (mamaya ang tubos, 50php..hehehe..) HAyyy.. nakainip! Pinagsama kasi sa iasng list ang 3 section ng IOP. Kaya iyon, napapaligiran ako ng mga taong di ko kilala. Hindi pa naman ako maboka.
At dahil napansin nila ang aking kalungkutan...
4-n: Kung gusto mo, sumunod ka nalang dun sa classmate mo(si Cho). Hindi naman nila mapapansin yun. BAlik ka nalang pagtatawagin na ang name natin.
Pre: Ok....(Tamaaaa!!!)
Nag kasundo ang mga pasaway!! hahahaha...
At nakakita p ako ng kapwa pasaway!
Pre: Jec, dito ka nalang para sama-sama tayo!!!
Jec: Wag na!
Pre: Ok lng yun! hindi naman halata. Dito kana.
Umiling si Jec! Ano yun? Nagbago na?! TRAYDOR!!!!!
Naglakad..naglalakad.. at dadaan sa mga swords ng ROTC.
CHANGE HAND!!!
Uy, may paparazzi ulit. Pose. HAyyy.. sa wakas naka upo din. ANgdaan ang mga seremonyas- Doxology, National Anthem, speech. Ang cute ng suot ng mga nagdoctorate! (hehehe..)
Dante G.: Nung kabataan ko, nagtitinda ako ng drayo tuwing umaga para may maibaon lang. Tuwing namang walang pasok, nagtitinda ako ng blah...blah...blah... Ako po ay pumasok sa isang unibersidad bilang isang iskolar blah...blah..blah...CONGRATULATION GRADUATES!!!
Awardings of medals to honor students.
Magna Cum Laude!
Cum Laude! Congrats sa mga classmate ko, sina Moriel, Derek, Joey, Jinky, Glecy, at ate Lea.
Distribution of Diplomas
sari-saring istilo ng pagtawag-may mabagal..may nagmamadali.. at may parang host ng variety show! CUM lauDAe! At habang inaabot ang Diploma, may ipinapakitang powerpoint presentation ng mga graduates. Tsk.. ka adwa.. ok sana kung maganda ako sa grad pic! Nakakahiya tuloy!
Respones from the Graduates
Magna Cum Laude: Blah...blah..blah...blah..
Sa haba ng sinabi nya, wala na akong matandaan!!
Simon C.: Forgettable.
Sa sobrang inip namin sa kanya, ang dami nanaming (Pre, Jec, Cho) side comments sa kanya!!(hehe..bad..) Yan ang epekto ng walang magawa. (hahahaha..)
Cho: Ano ba, ayokong maging mean ngayon!
Jec: Ok lang yun. Ganun din naman ang iba satin. Gantihan lang yan. Hehe..
Pledge of loyalty
I'am, state your name, blah..blah..
PUP Hymn
Graduate na!!!!! Yakapan moments, naiyak ako. Umiyak kasi sila. Nakakahawa yung mood. Pero malungkot naman talaga. Iba na ang buhay na haharapin namin at kahit sabihin pang "Ganon pa rin walang magbabago, keep in touch" may magbabago at magbabago pa rin!
Nakalungkot. Hindi ko na makakasama yung mga taong naging bahagi ng buhay ko sa loob ng 4 na taon!!! (Ang drama ko na...hehehe..)
Hindi ko pa kayang bumitiw. Aminado ako na hindi pa ako handa para sa next stage. (Tinatamad pa nga akong maghanap ng work eh.. hehehe..)Kaya nga di ko feel yung Graduation. Dahil ayoko pa!
Pero wala na akong magagawa.
Move on.
BANG!!!!
Bumagsak. Patay. Wala nang buhay. Ang pagtatapos ng buhay estudyante ng mga 4th year students sa sintang paaralaan.
MAy 7, 2010
Umaga ang graduation namin. Umaga, 7 am dapat andun na. Matapos kong masanay na gumising ng late?! Lagot, pahirapan na naman sa paggising.(tsk...tsk...) Eh, hindi pa naman ako nakatulog agad nun gabi! Excited kasi. (hehehehe..) Ayun, late ako! Este, "akala ko" late ako. naabutan ko pa yung mga classmate ko na nagpipicture taking!! (Yes, buti umabot p! hehe..)
Bago ko pa isuot ang toga ko, maglagay ng corsage, ngumiti muna ako sa harap ng camera. (smile..click..) Habang busy na busy kami sa pag capture ng moments, hindi namin napansin ang pagdating ng isang kontrabida! Si Tandang Milrong!!!!
Tandang Milrong: BSIOP 4-1!! Ano pa ga iyan? Tama na yan. Pumila na kayo dun sa taas.
Agad naman naming sinunod. (Ang bati namin.) Umaakyat kami ng 4th floor. Grabe, ang taas, nakaheels pa naman ako.
Tandang Milrong: Eh talaga naman. Ga-graduate na at lahat, mga pasaway pa rin kayo.
HAbang umaakyat, sa sobrang init, kahit hindi kami magkakalapit pakiramdam ko nagsisiksikan kami.
Akyat.. Akyat...Akyat...4th floor..sa wakas..
Kwentuhan.. tawanan.. picture taking...
Kwentuhan.. reklamo.. picture taking...
Paypay dito.... punas ng panyo.....
Mukha nang wasted... picture taking...
retouch.... picture taking!
Sari-saring itsura, sari-sairng ayos! May bongga.. may simple...makapal ang make-up... may wala....oily at pawisan.. may parang hindi naiinitan.. may nakasimangot...nakangiti...may ngarag...meron kayang kinakabahan?? Parang wala akong na pansin.
Student (1st/F): Magsisimula na!
Student (2nd/F): Maglalakad na!
Student (3rd/F): Tara na!
Student (4th/F): Baba na tayo!!
OA? hehehe...
OK, baba na. Aknya-kanyang hanap ng mga kasunod sa pila.
Step one, picture...step two, picture....step three, kita pa ba ako?!
ADIK...
Nasa baba na ulit. Nagkalat ang mga paparazzi!!! (mamaya ang tubos, 50php..hehehe..) HAyyy.. nakainip! Pinagsama kasi sa iasng list ang 3 section ng IOP. Kaya iyon, napapaligiran ako ng mga taong di ko kilala. Hindi pa naman ako maboka.
At dahil napansin nila ang aking kalungkutan...
4-n: Kung gusto mo, sumunod ka nalang dun sa classmate mo(si Cho). Hindi naman nila mapapansin yun. BAlik ka nalang pagtatawagin na ang name natin.
Pre: Ok....(Tamaaaa!!!)
Nag kasundo ang mga pasaway!! hahahaha...
At nakakita p ako ng kapwa pasaway!
Pre: Jec, dito ka nalang para sama-sama tayo!!!
Jec: Wag na!
Pre: Ok lng yun! hindi naman halata. Dito kana.
Umiling si Jec! Ano yun? Nagbago na?! TRAYDOR!!!!!
Naglakad..naglalakad.. at dadaan sa mga swords ng ROTC.
CHANGE HAND!!!
Uy, may paparazzi ulit. Pose. HAyyy.. sa wakas naka upo din. ANgdaan ang mga seremonyas- Doxology, National Anthem, speech. Ang cute ng suot ng mga nagdoctorate! (hehehe..)
Dante G.: Nung kabataan ko, nagtitinda ako ng drayo tuwing umaga para may maibaon lang. Tuwing namang walang pasok, nagtitinda ako ng blah...blah...blah... Ako po ay pumasok sa isang unibersidad bilang isang iskolar blah...blah..blah...CONGRATULATION GRADUATES!!!
Awardings of medals to honor students.
Magna Cum Laude!
Cum Laude! Congrats sa mga classmate ko, sina Moriel, Derek, Joey, Jinky, Glecy, at ate Lea.
Distribution of Diplomas
sari-saring istilo ng pagtawag-may mabagal..may nagmamadali.. at may parang host ng variety show! CUM lauDAe! At habang inaabot ang Diploma, may ipinapakitang powerpoint presentation ng mga graduates. Tsk.. ka adwa.. ok sana kung maganda ako sa grad pic! Nakakahiya tuloy!
Respones from the Graduates
Magna Cum Laude: Blah...blah..blah...blah..
Sa haba ng sinabi nya, wala na akong matandaan!!
Simon C.: Forgettable.
Sa sobrang inip namin sa kanya, ang dami nanaming (Pre, Jec, Cho) side comments sa kanya!!(hehe..bad..) Yan ang epekto ng walang magawa. (hahahaha..)
Cho: Ano ba, ayokong maging mean ngayon!
Jec: Ok lang yun. Ganun din naman ang iba satin. Gantihan lang yan. Hehe..
Pledge of loyalty
I'am, state your name, blah..blah..
PUP Hymn
Graduate na!!!!! Yakapan moments, naiyak ako. Umiyak kasi sila. Nakakahawa yung mood. Pero malungkot naman talaga. Iba na ang buhay na haharapin namin at kahit sabihin pang "Ganon pa rin walang magbabago, keep in touch" may magbabago at magbabago pa rin!
Nakalungkot. Hindi ko na makakasama yung mga taong naging bahagi ng buhay ko sa loob ng 4 na taon!!! (Ang drama ko na...hehehe..)
Hindi ko pa kayang bumitiw. Aminado ako na hindi pa ako handa para sa next stage. (Tinatamad pa nga akong maghanap ng work eh.. hehehe..)Kaya nga di ko feel yung Graduation. Dahil ayoko pa!
Pero wala na akong magagawa.
Move on.
-ADIOS-
Tuesday, May 4, 2010
TIMELESS LIKE NERVERLAND
Years ago I was just a freshman of an state university, and as if a fast-forward button was pushed, I' am now a senior student who will be graduating in a few days. Same feeling again, just like in high school, happiness and distress has once again causing fuss. Though I' am glad that my parents' hard work will be paid off, I' am unhappy to leave behind my fun, careless and easy-go-lucky student life. I' am afraid to handle greater responsibility which I will be forced to embraced after college.
At this point, I want to escape the process of growing up. (seriously!!) If possible, I will go with Peter Pan in Neverland! I want a time freeze! I want to stay in this time zone forever. There will be no pressure. No expectations. No difficulties. Less struggles. Less responsibilities.
I imagine myself flying with Perter Pan and the Lost Boys. Enjoying life without adulthood worries. Being selfish and mean is not a big deal in Neverland (I like that!). Nothing to be feared of, cause you make your own rules(yeah!). Although there is Captain Hook, the epitome of arrogant adults, he is weak and easy to be fooled. (hehehe.. bad..) Hmmf...unfortunately this wish is just unrealistic! A true fairtale, can never be happen. (so sad..)
So I left my fantasy.
After that, one thing I do realize. This is what I believed in. Although we can neither turn back time nor freeze it, the past can always be look back on. Everyone has their own Neverland where we feel joy, happiness and even sorrow as we remember the things we've been gone through.
Too bad for the "childish" me, I have no choice but to remember the past, appreciate the present and welcome the future. Maybe there is nothing to fear in change, after all, it what we needed.
I don't know what lies ahead of us, but I know, It will never be the same again (without you all). With different environment and new priorities and opportunities, here comes the beginning of a new life, new adventures and new struggles!
" To all my friends, as much as we might like to stay close with each other, it is inevitable due to the priorities we might take in. But, for sure, our experiences together will link us all from one another! Definitely we will find new friends and new relationship but remember that the time we spent together is timeless like the Neverland!"
Thank for everything!
I will miss you guys!
Good luck to us!
At this point, I want to escape the process of growing up. (seriously!!) If possible, I will go with Peter Pan in Neverland! I want a time freeze! I want to stay in this time zone forever. There will be no pressure. No expectations. No difficulties. Less struggles. Less responsibilities.
I imagine myself flying with Perter Pan and the Lost Boys. Enjoying life without adulthood worries. Being selfish and mean is not a big deal in Neverland (I like that!). Nothing to be feared of, cause you make your own rules(yeah!). Although there is Captain Hook, the epitome of arrogant adults, he is weak and easy to be fooled. (hehehe.. bad..) Hmmf...unfortunately this wish is just unrealistic! A true fairtale, can never be happen. (so sad..)
So I left my fantasy.
After that, one thing I do realize. This is what I believed in. Although we can neither turn back time nor freeze it, the past can always be look back on. Everyone has their own Neverland where we feel joy, happiness and even sorrow as we remember the things we've been gone through.
Too bad for the "childish" me, I have no choice but to remember the past, appreciate the present and welcome the future. Maybe there is nothing to fear in change, after all, it what we needed.
I don't know what lies ahead of us, but I know, It will never be the same again (without you all). With different environment and new priorities and opportunities, here comes the beginning of a new life, new adventures and new struggles!
" To all my friends, as much as we might like to stay close with each other, it is inevitable due to the priorities we might take in. But, for sure, our experiences together will link us all from one another! Definitely we will find new friends and new relationship but remember that the time we spent together is timeless like the Neverland!"
Thank for everything!
I will miss you guys!
Good luck to us!
Sunday, September 27, 2009
Desire and Lost
It was raining
Long we stood at the corner.
It seemed it would not let us
But we were dertermined to go.
It was raining.
But the journey was a pleasure
Then we met the railing's end.
Where there was no mark of drops.
Gone? But it was still raining!
It was raining.
Four liters of liquor offerings
It was not stopping
Feasting on the prepared bouquet of the gathering.
How could you refuse the taste of celebration?
No one escaped! No one was exempted!
In the evening, it was raining
All the laughter, by the jester, by the listener.
Together we welcome the conqueror
The wit, the senses, the fear, the shame.
As darkness goes, so our strange gesture.
Oh, it was raining!
Emotions flowed through the street
Tired beneath the moonlight gleams
While others slept with fancy dreams
Some expressed their desired tears.
when will the rain stop?
Will it gives back what we lost?
Then the rain stop.
Then we found our way back home.
It was filled with nausea.
It was in the afternoon.
It ended in the afternoon.
When it was not raining!
(Inspiration from "Lament for Ignacio Sanchez Meji" by Federico Garcia Lorca of Spain.)
Long we stood at the corner.
It seemed it would not let us
But we were dertermined to go.
It was raining.
But the journey was a pleasure
Then we met the railing's end.
Where there was no mark of drops.
Gone? But it was still raining!
It was raining.
Four liters of liquor offerings
It was not stopping
Feasting on the prepared bouquet of the gathering.
How could you refuse the taste of celebration?
No one escaped! No one was exempted!
In the evening, it was raining
All the laughter, by the jester, by the listener.
Together we welcome the conqueror
The wit, the senses, the fear, the shame.
As darkness goes, so our strange gesture.
Oh, it was raining!
Emotions flowed through the street
Tired beneath the moonlight gleams
While others slept with fancy dreams
Some expressed their desired tears.
when will the rain stop?
Will it gives back what we lost?
Then the rain stop.
Then we found our way back home.
It was filled with nausea.
It was in the afternoon.
It ended in the afternoon.
When it was not raining!
(Inspiration from "Lament for Ignacio Sanchez Meji" by Federico Garcia Lorca of Spain.)
Sunday, August 30, 2009
MY 2nd SHOT
It been a long time since I wrote
I almost forgot that I had a blog
and now I'm trying my 2nd shot
I hope my score will end up high
It's not that I became busy
uhm.. I guess my interest failed me.
At first, writing aroused my curiosity
But then, it faded and faded until I lost it!!
Well, thinking about saving it? Yes!
Cause I know I don't totally lost it
And now, here I'am writing
Trying my very hard to be poetic!!
hahahaha,,,,
I almost forgot that I had a blog
and now I'm trying my 2nd shot
I hope my score will end up high
It's not that I became busy
uhm.. I guess my interest failed me.
At first, writing aroused my curiosity
But then, it faded and faded until I lost it!!
Well, thinking about saving it? Yes!
Cause I know I don't totally lost it
And now, here I'am writing
Trying my very hard to be poetic!!
hahahaha,,,,
Tuesday, July 7, 2009
Sunday, May 10, 2009
FREEZE!!!!!!
PVI CAMP AT MABALACAT, PAMPANGA
WE SPENT 10 DAYS WITH THE SPECIAL CHILDREN!!!
IT WAS A DIFFERENT KIND OF EXPERINCE.
LOT'S OF HARDSHIP, BUT WORTH IT!!
they are my 2 "alaga" hehehehe.... they are street smart.
THERE'S NO PLACE TO BE SNOBISH..
THERE'S A LOT OF THINGS THAT I'VE CHERISH...
IT'S THE GREATEST THING I EVER ACCOMPLISH..
IT'S THE GREATEST THING I EVER ACCOMPLISH..
Friday, April 3, 2009
LINES....
"What makes a man, man?!........It is not how he started things but how he chooses to end"
-HELLBOY
"One-half fool, one-half brave!"
-ERAGON
"Life is simple. You choose and you don't turn back!"
-FAST AND FURIOUS, TOKYO DRIFT
"Are sure you chosen the right side?"-wolverine
"Atleast I chooses a side."-storm
-X-MEN
"Love is irrational. The more you loved someone, the less sense anything made."
-BELLA, ECLIPE
"Great power, comes great responsibility"
-SPIDERMAN
"Fate means buliding a bridge of chances to the one you love."
-MY SASSYGIRL
"At my signal, unleash hell."
-GLADIATOR
"My momma always said life was like a box of chocolates…you never know what you're gonna get"-FORREST GUMP
"Oh no, it wasn't the aeroplanes. It was Beauty killed the Beast."
-KINGKONG
-HELLBOY
"One-half fool, one-half brave!"
-ERAGON
"Life is simple. You choose and you don't turn back!"
-FAST AND FURIOUS, TOKYO DRIFT
"Are sure you chosen the right side?"-wolverine
"Atleast I chooses a side."-storm
-X-MEN
"Love is irrational. The more you loved someone, the less sense anything made."
-BELLA, ECLIPE
"Great power, comes great responsibility"
-SPIDERMAN
"Fate means buliding a bridge of chances to the one you love."
-MY SASSYGIRL
"At my signal, unleash hell."
-GLADIATOR
"My momma always said life was like a box of chocolates…you never know what you're gonna get"-FORREST GUMP
"Oh no, it wasn't the aeroplanes. It was Beauty killed the Beast."
-KINGKONG
Thursday, March 19, 2009
DITO PO SA AMIN.....
Ang Aming mga Haligi
SKUL: PAMBANSANG UNIBERSIDAD NG MGA ISKOLAR NG PIPILINAS(PUP)
KURSO: BALIW SILA KUNG ITURING DAHIL OVER PAGMAMASID(BSIOP)
Sa loob ng 3 taon kong pananatili sa unibersidad na ito, di ko pa rin masabi na marami na akong alam. Bakit? Ahmm.... Di naman ako lakwatsera. Bobo ako?! hindi ahh, pinapasa ko naman ang mga exam kahit minsan may halong teknik ng panunulad! heheheh,,, hindi nakikinig? Hindi isinasapuso ang itinuturo ng prof.? Di tinatandaan? Pwede rin! Pero kung kaw ga naman ang nasa loob ng room kasama sina Tandang Milrong, Celine, at Lola Che ewan ko lang... heheh,,,
Samut-saring eksena kasama ang aming mga pinagpipitagang haligi ng aming kurso!!
TANDANG MILRONG. Unang subject namin sa kanya ay " Mula sa simula hanggang Pagtanda". Masaya syang maging prof. Libang na libang kami sa klase nya kase pag naglelesson siya, may konting halong green jokes pampawala ng antok kung baga. hehehe,, Pero di nagtagal.....
..........
TANDANG MILRONG: Pagsumali kayo, +5 kayong lahat. hehehe,, ayos ba?
ESTUDYANTE1: Nanaman!!! Eh, nun nakaraan ganun din! Wala namang +5!!!!
ESTUDYANTE2: Uo nga, tsk, di naman totoo yan eh... yung mga kakilala lang nya yung may +5!!
T.M.: Magkakaron tayo nag computer,, mag-eexcel sa...blah..blah..
ESTUDYANTE1: Zuz.. drawing nanaman,,,,,,
T.M.: Oh.. Isulat nyo to' importante to'..blah...blah...blah....blah.....
ESTUDYANTE1: Wait lang sir!!( gigil na gigil sa pagsusulat)
T.M.: Blah..blah...blah...blah....blah.....(ang bilis)
ESTUDYANTE1: Sir paulit poh....
T.M.: (hindi inulit)....Blah..blah...blah...blah....blah...
ESTUDYANTE1: PLEASE!!!!!!
T.M.:..Blah..blah...blah...blah....blah...
ESTUDYANTE1:@#$%^&.. AYOKO KO NA NGA!!!
T.M.: Ipazerox nyo to' huh... kasama ito sa exam!!!
ESTUDYANTE1: Grabe ang haba!!! Dinicuss b nia to'?!
ESTUDYANTE2: hindi binasa lang!!! hahahaha.... communication overload!!!
Examination day
ESTUDYANTE1: Ano ba to' sulat na to?! Di ko maintindihan!!
ESTUDYANTE2:..ahhh.. kasama ba to? Kasama pala ito!..May ganun ba?
ESTUDYANTE3: Puro enumertion!!!
After the exam
ESTUDYANTE1: After 5 mins nakalimutan ko na lahat ng minomorize ko!!
ESTUDYANTE2: Dapat kasi inintindi mo para di madaling mag fade!!!
ESTUDYANTE1:Pano ko iintindihai yun! Sa daming yun! Sya nga binasa nya lang eh...
T.M.: Eto ang gagawin ntin sa .... blah...blah... may suggestion ba kyo?!
ESTUDYANTE1: ahh.. Sir kz poh... ano... blah... blah....blah...pwede po? at saka po... (sabay- sabay ang mga estudyante...excited,, hehehehe...)
T.M.: Teka lang. You're not suggesting, you're imposing!!
ESTUDYANTE1: WHAT???!!!
T.M.: Oh kaw ..at saka ikaw kasali kayo sa sayaw mamaya.
ESTUDYANTE1: what mamaya?? (pabulong lang)
ESTUDYANTE2: Hindi naman ako marunong magsayaw bat ako?!! huhu..(mahina lang)
T.M.: hehe,, mukhang may gustong sabihin si Derelito ahh.. sige...tayo'.. sabihin mo!!
ESTUDYANTE1: Eh, kasi Sir di po ako marunong magsayaw .
T.M.: Alam nyo bang prof ang tinatangihan nyo... parang di nyo na akong iginagalang ahhh..(mukhang galit na)
ESTUDYANTE1: Wow, sana di na sya nagtanong.... (bulong lang heheheh)
ESTUDYANTE1: Yung tungkol po sa practicum namin...
T.M.: Saka na muna aaprubahan... matalag pa naman ang school days..
ESTUDYANTE1: ?
after few days...
ESTUDYANTE1: Yung tungkol po sa prcticum namin...
T.M.: Di ko na ma-aaprubahan...sala na sa school days.
T.M.: Madami na tayong affilliation sa labas ng PUP!! Pupuruhin ko kayo ng seminar para maging competative kayo.. Pero dahil 2nd yr. palang kayo, sa 3rd at 4th yr na muna natin ibibigay yon. Pag time nyo na kayo naman!!!
3rd yr na kami..
ESTUDYANTE1: Nasan na yung mga seminar "daw" natin?! Wala naman eh...
ESTUDYANTE2: Meron ah.. Ang dami nga eh, dun sa mga faves nya.. hehehe...
ESTUDYANTE1: Tingnan mo yun, tapoz lahat tayo nagbabayad konti lang nakikinabang!
3rd yr, patapoz na 2nd sem.
ESTUDYANTE1: Whoo... Sa wakas nakaisa rin!!! heheheh..
ESTUDYANTE2: Yes!!!!
Sa pinagtapusan, naka 2 kaming seminar( Stress and anger management at Dementia, Depression, and Mental illness)
CELINE."Filipino habit" ang 1st subject nia samin. Sa unang 3 meetings hindi sya umattend. Di ko na matandaan yung sinabi nyang dahilan, basta ang alam ko, malaking pasanin para samin na 1st yr palang ang pumasok para lang isang subject. Nun araw na pumasok sya, naging masaya naman ang klase kasi lively sya. Hindi nga sya umuupo, sabi nya" gusto ko nakikita ko kyong lahat!". May pagkabookish sya pero ok lang nun. yung mga sumunod na subject nya samin ay masaya, may tanwanan, at di nakakainip! ang problema lang lagi syang late!!hehe,, Nagsimula ang malaking problema sa kanya nun ituro niya yung AHuB! MALI, nun hindi pla nya tinuro!!! heheheheh,,,, 1 buong sem yun!!
CELINE: nagkasakit ako kaya di ako nakapasok!!!
ESTUDYANTE1: talaga!!!
CELINE: Ngayon lang naman ako nagkamali!!! di ba? nun nakaraan ayos naman tayo!!
ESTUDYANTE1: uo nga, kaso kaw b naman ang di magturo ng isang buong sem. Ewan ko lang kung sino ang matutuwa!! Nagkaroon nga ng open forum, magkakaroon daw ng seminar tapos di natuloy kasi may sakit daw yung speaker. Tapos nun ala na!! Pinabayaan na!!!
ESTUDYANTE1: Naku si maam lang ang subect natin tuwing tuesday?!
ESTUDYANTE2: Pano yan?! di natin malaman alam kung dating ba sya o hindi!! tsk, tsk,,,
CELINE:Bakit di kayo handa?!
ESTUDYANTE1: Kasi ang alam po namin ay 2 groups lang poh per day.
CELINE: Class, may sinabi b aokng ganun?! di ba maximum of 3 groups per day?! Aba, class baka di nyo alam konti nalang ang meeting natin finals na!!
(ok fine kasalanan namin...di kami handa) the next meeting.
ESTUDYANTE1: Asan na ba si maam? Late na naman?!
ESTUDYANTE2: Hay ganito na naman. sabi nya konting meeting nalang, malapit na finals, tapos ganito naman lagi. Tsk,tsk,tsk,
ESTUDYANTE1: hey, miss president papasok ba si maam?!
ESTUDYANTE2: Ewan ko. Tinxt ko sya kaso di naman nag rereplay...
Few mins. before the end of her class
ESTUDYANTE1: Andyan na si maam!!! ( nagpasukan lahat)
1 hour late si maam
CELINE:Ang tagal kong wala di pa kayo nakapag basa?! may test kayo ngayon!!!
ESTUDYANTE1: hay!!(di nagpapanic)
ESTUDYANTE2: fine! (wala nang gana) nakaisip na naman ng paraan para di makapgturo...
CELINE: 3-1!!! galit na galit ako sa inyo ako sa inyo!! Nun friday pa..nun saturday pa.. nakakains kyo!!!
ESTUDYANTE1: Ano nanaman kayang problema nito?!
CELINE: May 1 dyan. Tnxt ko di nagrereplay. Tinawagan ko di sumasagot!! Alam nyo ba ang pakiramdam ko?? Sya lang ang contact ko?? Di ko malaman kung nakaalis ba ga kyo o hindi pa!! Alam nyo ba yung pakiramdam ko? Sabi ni sir kasama daw ako!! Kaya kinuha ko # nia!!! Sya lang ang contact ko!!!
(at nag nagpaliwanagan silang 2 sa loob ng klase, nag deny, nag paliwanag, naglabas ng sama ng loob at kung ano ano pa...)
CELINE: Kinausap ko sya sa klase dahil ayokong maging bias sa inyo. 3-1!!!
ESTUDYANTE:ANO?!
CELINE: Mga "passers" pa naman kyo!!! Ganyan kayo umasta!! Di na ako kukuha ng subject sa inyo.(walk-out)
ESTUDYANTE1: K, lang...heheheh,,,
after few days
CELINE: Yung sinabi ko dati, alam nyo naman kung sino talaga yung tinutukoy ko..
ESTUDYANTE1: opo........buong 3-1!!!(samin samin lang)
LOLA CHE. Nun 1st yr kami sya ang pinakakontrabida...30 mins late... 3o mins magbibida... 30 mins na discussion...paulit-ulit pa yun...hehehehe... madami akong classmate na umiyak dahil sa kanya!!! Napaparinig kasi sya sa loob ng klase kapag ayaw nya sa 1 estudyate... pero ewan nga ba namin kung bakit nag-iba na ang lahat. Sa nagyon sya ang pinakapinahahalagahan naming guro. hehehe.. sa paningin namin sya ang pinaka approachable at mabait!!! mas naappreciate namin sya.. heheheh,,, kahit matanda na sya, nag-aaral pa rin sya, at ang ang talas ng memory nya mas mataas pa samin!hehehe.. Tuwing umaga nagsisimba sya bago pumasok sa 7:30 class nya...at mas nalalate pa kami ngayon kesa sa kanya. Kung magbigay sya ng test, garbe ang hirap. Di ka makakatulad sa katabi mo kasi kahit sya hirap nahirap din. Ang nakaktuwa pa kay maam mahilig sya sa may colorful presentation at yung mag mukhang pinaghandaan talaga. Mas nag-eenjoy na kami sa klase nya. Natututo talaga kami..heheheh... hindi agad nadedecay.Isang malaking kawalan sa society kung aalis na sya! wag muna please..
Ilan sa mga linya ni lolo Che..
"Alam nyo ba na ang psychology ang the most promising and dynamic course"
"Dapat lagi kayong aktibo, bibo, listo!!"
"Yung nakaraang psych students ang gagaling talaga!"
"Feel good, think good, do good!"
" Ay, di ako nagtsitsismis..May koneksyon to sa mga pinag-aaralan natin!"
"Bago mag-asawa dapat financially and emotionally prepared kyo."
"Dapat lagi nyong ineexsercise ang mga neuron cells nyo para di agad nagdedecay."
"hay,,,alam nyo ba bakas na yung exam ko!! Ang dami kong pinag-aaralan. Wish me luck!"
"Ang leader, dapat performing at yung mag members naman di dapat laging nakatunganga sa leader!"
"Hay, bakit nga ba ang may foreigner kagagaling!!!"
"humanap kayo ng the most scholarly book at yung pinaka latest!"
"Pumunta kyo sa UST. Malulunod kyo sa dami ng book! heheh,,,"
"May nakatolo na sa UST!! Manila Doctors college!! hehehe... latest na latest ang book 2008 eh.."
" ay,, kaganda naman ng topic na ito!"
"Very good ang group with complete attendance!"
"Nakakstress kapag lagi tayong late, di ba?!"
" Gayahin nyo ang ating mga business magnates natin! Sina Lucio Tan..blah..blah...!"
" Mga bata dapat may diskarte kyo sa buhay!"
Sabi ng isa kong classmate " Ang respeto hindi ini-impose, gini-gain yan!" pwede tong mawala oras na nagkamali ka, pero ang mahalaga ay matutunan mong patunayan ang sarili mo. At hindi ko naman isinulat to' bilang pambabastos sa mga professor ko. Andito to' para ipakita kung ano ang nakikita namin na maaaring di nila napapasin. Gawa ito mula sa point of view ng isang estudyante na mayroon sariling opinyon..Kanya-kanya lang naman yan eh diba?hehehhe..
Good luck sakin!!!hahahha,,,
Monday, February 2, 2009
valentines day
(GAWA-GAWANG HISTORY!!!!)
Ang kamanghamanghang Clever lou land ay lugar kung saan ang araw ay di lumulubog at ang moon ay 10x bigger than the sun. Kung saan gumagabi kapag tinatakluban ng buwan ang araw. At kung saan di mahalaga ang panlabas na kanyuan kundi ang kagandahan ng iyong puso. Dito magaganap ang isang istoria na makabagbagdamdamin. Isang mahalagang parte ng kasaysayan na hindi naitala sa anumang History books. Ito ay ang origin ng "valentines day".
tantaran....tantararan....
Sa lugar na ito ang heart ay hindi talaga parte ng katawan ng tao. Hindi ito kasali sa internal organs na pinoprotektahan ng ribs. At lalong hindi ito kailangan ng blood para maipump. Ang totoo, ang parte kung saan nakapuwesto ang puso natin ay butas na bahagi ng kanilang katawan. Ito ay tinatakluban ng isang highclss transparent crystal sa likod at sa harap. Dito inilalagay ang puso....amazing?!.. hidi lang yun! Pwedeng tanggalin ang puso at ipalinis, pakinisin, lagyan ng design, iupgrade at pagandahin sa isang shop na kung tawagin ay "heart center". In oder words, wala talagang silbi sa katawan nila ang puso. Sa Clever Lou Land ang puso ang sukatan ng Power, Influence, Wealth and Prestige. Lahat ng ibinibigay ng pera sa atin ay ibinibigay ng heart nila. kaya nga gumagastos ang bawat lou-lou dito ng malaki para lang gumanda ang puso nila.
Kapag may wedding, kinukuha ng pari ang puso ng bride at groom para ipagcombine. Ito ay lalaki at magiging violet. Ilalagay nila ito sa frame at idi-display sa bahay. Bibigyan sila ng pari ng artificial heart na violet din. Ang walang asawa na girl ay may pink na heart at blue naman sa mga lalaki.
OK!!! Simulan na natin ang istoria. Masyado nang mahaba ang intro. Ang bida dito ay si Valen. Siya ay isng binata na lubos na iginagalang dahil sakakaibang kinang ng kanyang puso kapag nasisinagan ng araw. One day, habang naglalakad siya pauwi, nakita niya si Kokora. Ang girl na ito ay sikat na sikat dahil sa angking kapangitan ng kanyang puso. Walang takip ang harapan na bahagi ng lalagyanan ng kanyang puso, kaya lagi itong nalalaglag at napuno na ng gasgas. Wala siyang pera para ipagawa iyon.
Lihim na sinundan ni Valen si Kokora. Sa daan, pinandidirihan si kokora ng taong bayan at binabato siya ng mga bata. Samantalang si Valen ay puro papuri at paghanga ang tinatanggap. Mabilis na naglakad si Kokora hanggang makarating sa dulo ng city. Wala nang masaydong Lou-lou. Sa daan nakita ni Kokora si Tandang Temyong na hinimatay. Inakay niya ang matanda, dinala sa ilalalim ng puno at pinainom ng tubig. Nang OK na, sinabi ni tandang Temyong na pagpapalain si Kokora.
Then sa paglalakad niyang muli ay nakita niya si Bobyakin na walang tigil sa pag-iyak. Nilipad pala yung lobo niya at sumabit sa puno. Kunuha ito ni Kokora at ibinigay sa bata.
"Ahhh... Ang pangit ng puso mo! Ayoko sayo!!", tumakbo pa layo si Bobyakin.
Nalungkot si Kokora at umiyak.
Nag pakita si Valen, then he said, " wag ka nang umiyak!".
Nashock si Kokora. Sa kanilang conversation, sinbi ni Valen na...
"Maaaring pinagtatawanan ka nila dahil sayong puso, but di nila nakikita ang kagandahan ng kalooban mo! At yun ang nakita ko sayo...And think I'm falling for you!"
"Nalilito ka lang! Di mo alam ang sinasabi mo!" "I know what I'm saying" "Totoo?!!!" "Yes!!" "Kung ganun I love you too!" Nag-embrace sila. At mula nun palagi na silang nagkikita!!!!
.............................
"NO TO KOKORA!!!".... "NO TO KOKORA!!!!"
Ito ang isinisigaw ng mga Lou-lou, dahil si Valen ang next na pinuno nila, at hindi sila papayag na si Kokora na isang Lou-lou na nagmamay-ari ng pangit na puso ang magiging wife ni Valen! Isa itong paglapastangan sa mga maharlika!!!!!
Inutusan ng mga magulang ni Valen si Rambas na dalhin si Kokora sa Tore of Sheshela na nasa dulo ng nasa dulo ng Clever Lou Land. Pero kahit nagkaganun, hindi pa rin sumuko si Valen!!!! Sinuway niya ang kanyang parents, friends, counsins, relatives and neighbors para sundan si Kokora. Sa kanyang quest, pumunta siya sa Forest of Wuli. Kailangan niyang akyatin ang pinakamataas na puno para malaman ang dereksyon ng tore. Nginit ang mga puno dito ay malapit nang maubos dahil kinakain ito ng mga higanteng uod. Buti nalang mabilis siyang nakaakyat at nakita niya ang tore na Sheshela sa north, bago pa man makain ito.
Sunod niyang pinuntahan ang Lake of Dandara. Maraming mga syokoy roon pero dahil sa kanyang katapangan, nalagpasan niya ang mga yun. Tinawid niya ang pinaka matarik na tulay. Sa mahabang panahon ng kanyang paglalakbay, finally nakarating din siya sa tore of Sheshela!!!
But.....Before siya makaakyat kailangan niya munang talunin si Rambas!! Dahil si Valen ay fast, fearless and furious natalo niya si Rambas at nailigtas si Kokora.
"Baka magalit sayo ang mga Lou-lou dahil iniligtas mo ako!"
"Wala akong pake! I always say, that I will protect you."
Sinubukan nilang makalayo. Pero nahuli sila ni Heneral Gali. Ibilalik sila sa sentro ng Clever Lou Land. Para mailayo kay Kokora, Ikinulng si Valen sa pinakamataas na bahagi ng castle. Samantalang hinatulan ng bitay si Kokora sa kaso ng pagsaway sa "public demand"
Sa araw ng pagbitay kay Kokora, lumidol ng malakas halos intensity 9!!! Nagkaron ng isang malaking tsunami!!! Dahil sa bilis ng mga pangyayari, hindi na naka-react ang mga Lou-lou at lahat sila ay namatay!!! But wait... may buhay pa pala....si VALEN!!! Labis siyang nalungkot sa sinapit ng mag Lou-lou, lalo na ng kanyang beloved na si Kokora!
Pinuntahan niya sa kuweba si Great wizard Loco. Hiniling niya na ibalik ang buhay ng mga Lou-lou bilang kapalit ay ibibigay niya ang puso niya!! Dahil sa labis na pagod, namatay si Valen. Nang nabuhay ang mga Lou-lou, wala na ang butas nila sa katawan at ang heart na ang nagpa-pump na blood nila.
Sinabi ni Great Wizard Loco ang ginawang sakripisyo ni Valen. Humingi ng tawad ang mga Lou-lou kay Kokora. Pinatawad naman sila at bilang pagkilala sa ginawa ni Valen, ang araw ng pagkabuhay nila ay tinawag nila "Valen's Heart Day" !!!!
Di nagtagal, dahil sa pagsasalin-salin ito ay naging...
"VALENTINES DAY"
THE END
Ang kamanghamanghang Clever lou land ay lugar kung saan ang araw ay di lumulubog at ang moon ay 10x bigger than the sun. Kung saan gumagabi kapag tinatakluban ng buwan ang araw. At kung saan di mahalaga ang panlabas na kanyuan kundi ang kagandahan ng iyong puso. Dito magaganap ang isang istoria na makabagbagdamdamin. Isang mahalagang parte ng kasaysayan na hindi naitala sa anumang History books. Ito ay ang origin ng "valentines day".
tantaran....tantararan....
Sa lugar na ito ang heart ay hindi talaga parte ng katawan ng tao. Hindi ito kasali sa internal organs na pinoprotektahan ng ribs. At lalong hindi ito kailangan ng blood para maipump. Ang totoo, ang parte kung saan nakapuwesto ang puso natin ay butas na bahagi ng kanilang katawan. Ito ay tinatakluban ng isang highclss transparent crystal sa likod at sa harap. Dito inilalagay ang puso....amazing?!.. hidi lang yun! Pwedeng tanggalin ang puso at ipalinis, pakinisin, lagyan ng design, iupgrade at pagandahin sa isang shop na kung tawagin ay "heart center". In oder words, wala talagang silbi sa katawan nila ang puso. Sa Clever Lou Land ang puso ang sukatan ng Power, Influence, Wealth and Prestige. Lahat ng ibinibigay ng pera sa atin ay ibinibigay ng heart nila. kaya nga gumagastos ang bawat lou-lou dito ng malaki para lang gumanda ang puso nila.
Kapag may wedding, kinukuha ng pari ang puso ng bride at groom para ipagcombine. Ito ay lalaki at magiging violet. Ilalagay nila ito sa frame at idi-display sa bahay. Bibigyan sila ng pari ng artificial heart na violet din. Ang walang asawa na girl ay may pink na heart at blue naman sa mga lalaki.
OK!!! Simulan na natin ang istoria. Masyado nang mahaba ang intro. Ang bida dito ay si Valen. Siya ay isng binata na lubos na iginagalang dahil sakakaibang kinang ng kanyang puso kapag nasisinagan ng araw. One day, habang naglalakad siya pauwi, nakita niya si Kokora. Ang girl na ito ay sikat na sikat dahil sa angking kapangitan ng kanyang puso. Walang takip ang harapan na bahagi ng lalagyanan ng kanyang puso, kaya lagi itong nalalaglag at napuno na ng gasgas. Wala siyang pera para ipagawa iyon.
Lihim na sinundan ni Valen si Kokora. Sa daan, pinandidirihan si kokora ng taong bayan at binabato siya ng mga bata. Samantalang si Valen ay puro papuri at paghanga ang tinatanggap. Mabilis na naglakad si Kokora hanggang makarating sa dulo ng city. Wala nang masaydong Lou-lou. Sa daan nakita ni Kokora si Tandang Temyong na hinimatay. Inakay niya ang matanda, dinala sa ilalalim ng puno at pinainom ng tubig. Nang OK na, sinabi ni tandang Temyong na pagpapalain si Kokora.
Then sa paglalakad niyang muli ay nakita niya si Bobyakin na walang tigil sa pag-iyak. Nilipad pala yung lobo niya at sumabit sa puno. Kunuha ito ni Kokora at ibinigay sa bata.
"Ahhh... Ang pangit ng puso mo! Ayoko sayo!!", tumakbo pa layo si Bobyakin.
Nalungkot si Kokora at umiyak.
Nag pakita si Valen, then he said, " wag ka nang umiyak!".
Nashock si Kokora. Sa kanilang conversation, sinbi ni Valen na...
"Maaaring pinagtatawanan ka nila dahil sayong puso, but di nila nakikita ang kagandahan ng kalooban mo! At yun ang nakita ko sayo...And think I'm falling for you!"
"Nalilito ka lang! Di mo alam ang sinasabi mo!" "I know what I'm saying" "Totoo?!!!" "Yes!!" "Kung ganun I love you too!" Nag-embrace sila. At mula nun palagi na silang nagkikita!!!!
.............................
"NO TO KOKORA!!!".... "NO TO KOKORA!!!!"
Ito ang isinisigaw ng mga Lou-lou, dahil si Valen ang next na pinuno nila, at hindi sila papayag na si Kokora na isang Lou-lou na nagmamay-ari ng pangit na puso ang magiging wife ni Valen! Isa itong paglapastangan sa mga maharlika!!!!!
Inutusan ng mga magulang ni Valen si Rambas na dalhin si Kokora sa Tore of Sheshela na nasa dulo ng nasa dulo ng Clever Lou Land. Pero kahit nagkaganun, hindi pa rin sumuko si Valen!!!! Sinuway niya ang kanyang parents, friends, counsins, relatives and neighbors para sundan si Kokora. Sa kanyang quest, pumunta siya sa Forest of Wuli. Kailangan niyang akyatin ang pinakamataas na puno para malaman ang dereksyon ng tore. Nginit ang mga puno dito ay malapit nang maubos dahil kinakain ito ng mga higanteng uod. Buti nalang mabilis siyang nakaakyat at nakita niya ang tore na Sheshela sa north, bago pa man makain ito.
Sunod niyang pinuntahan ang Lake of Dandara. Maraming mga syokoy roon pero dahil sa kanyang katapangan, nalagpasan niya ang mga yun. Tinawid niya ang pinaka matarik na tulay. Sa mahabang panahon ng kanyang paglalakbay, finally nakarating din siya sa tore of Sheshela!!!
But.....Before siya makaakyat kailangan niya munang talunin si Rambas!! Dahil si Valen ay fast, fearless and furious natalo niya si Rambas at nailigtas si Kokora.
"Baka magalit sayo ang mga Lou-lou dahil iniligtas mo ako!"
"Wala akong pake! I always say, that I will protect you."
Sinubukan nilang makalayo. Pero nahuli sila ni Heneral Gali. Ibilalik sila sa sentro ng Clever Lou Land. Para mailayo kay Kokora, Ikinulng si Valen sa pinakamataas na bahagi ng castle. Samantalang hinatulan ng bitay si Kokora sa kaso ng pagsaway sa "public demand"
Sa araw ng pagbitay kay Kokora, lumidol ng malakas halos intensity 9!!! Nagkaron ng isang malaking tsunami!!! Dahil sa bilis ng mga pangyayari, hindi na naka-react ang mga Lou-lou at lahat sila ay namatay!!! But wait... may buhay pa pala....si VALEN!!! Labis siyang nalungkot sa sinapit ng mag Lou-lou, lalo na ng kanyang beloved na si Kokora!
Pinuntahan niya sa kuweba si Great wizard Loco. Hiniling niya na ibalik ang buhay ng mga Lou-lou bilang kapalit ay ibibigay niya ang puso niya!! Dahil sa labis na pagod, namatay si Valen. Nang nabuhay ang mga Lou-lou, wala na ang butas nila sa katawan at ang heart na ang nagpa-pump na blood nila.
Sinabi ni Great Wizard Loco ang ginawang sakripisyo ni Valen. Humingi ng tawad ang mga Lou-lou kay Kokora. Pinatawad naman sila at bilang pagkilala sa ginawa ni Valen, ang araw ng pagkabuhay nila ay tinawag nila "Valen's Heart Day" !!!!
Di nagtagal, dahil sa pagsasalin-salin ito ay naging...
"VALENTINES DAY"
THE END
Sunday, December 21, 2008
PARTY, PARTY, PARTY!!!!!!
Ang saya mag party!!!!!
kala q nga maging boring kz sa bahay lng yung venue... wala man lang magalaan...
kala q nga maging boring kz sa bahay lng yung venue... wala man lang magalaan...
But, naging happy kming lahat... hahahah......
Hay, dahil sa mabilis akong tumakbo at magaling akong tumakas, di nila ako na pahidan ng chocolate....
whahahaha,,,,, may isang naklusot at pinahidan ako, pero pingbigyan ko lng cia... hehehehe......
Cho!!!!! Thank you sa gift mo!!!!!
I love it!!!!! Buti nlng hindi color pencils kasi meron na aq nun....
Tnx tlga...
hehehehehe...
kung hinhanap nio aq sa pics andun aq sa tabi.... muntik nang maharangan ni dah.... hahahahah......
at hdi lang nman kmi ang nag enjoy. Meron din nmang magugulo na mga bata. Ang kukulit nila.... nakalimutan q na ang mga names nila.....hehehehhe.....Hindi aq nkapag upload ng mga pics ng food... sayang.....
party,party, party!!!!!
MERRY CHRISTMAS!!!!!
Sunday, December 14, 2008
Unlocking the Chain
Amanda's golden coat, beneath are dirty clothes, dirty shoes and a hidden face in a painted mask.
Carrying the malevolent eyes of those who don't understand while walking in the uneven street of her past.
Crying with blood but standing with pride, holding on her right hand the cane of fear and doubt.
Eager to see her way out of the King's tunnel lighted by the torch of hateful and distrust.
"Pardon?! Who needs pardon?! Not me! Not me, not me..." others are impress by her bravity; others pity her for her insanity.
Thinking of what she had done wrong or rather what she had done that others thought was wrong.
All she wanted is to love and to be love, "Is that wrong?! No. Did I steal? No. Did I murdered someone? No."
"Norms. Let me go of this chain of norms. I'm begging you. I may have been break the standards and rules that you imposed. I may have been divert my way differ from what you desire. But, what I feel is inevitable and uncontrollable. I'm longing for your sympathetic heart and I wish for your open mind."
"Confuse!", people shouting, hoping Amanda will drop her sincerity. But she smiled as her beloved approach her "I' always mesmirize by your smile, Cynthia"
Evil is what society see, "We're sinners," Cynthia whispered as she passionately kiss Amanda "as they were." The villagers open they're umbrella of shame as rain touches the raw land that crack in disgust.
They are looking for the key...
Thursday, November 27, 2008
litannia
bakit sya ganun?
bakit di nya alam?
bakit pa kailangang malaman ang isang bagay na di mo na sana gugustuhing malaman?
bakit ako madaling madala?
bakit laging mainit ang ulo nila?
bakit....
bakit mo gustong malaman ang iniisip ng iba?
bakit nagiging pabaya ang isng tao?bakit ko kailangang mainis sa isang mababaw na dahilan?
bakit nakakainis ang tanong na bakit?
magulo ang utak ko ngayon....
kaya nga parang walang pinatutunguhan ang sinsabi ko....
basto ibaon nalang sa limot ang araw na to..
nov. 27, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)